Een kamertje voor Sophie en Emma

“Een kinderkamer wordt niet bijzonder door de meubels, maar door de dromen die je er voor twee kleine mensen bewaart.“

Een maand later besloten ze dat de tijdelijke wiegjes uit hun slaapkamer mochten.
Ik vind het eigenlijk moeilijk, zei Angeliqeu.
Ik ook.
Maar hun kamer wordt naast de onze.
En de babyfoon staat waarschijnlijk zo hard dat de buren ze kunnen horen.
De kamer die vroeger als logeerkamer werd gebruikt, werd volledig leeggehaald.
De muren kregen een zachte warme kleur.
Er kwamen twee witte ledikantjes.
Boven het ene hing:
Sophie
Boven het andere:
Emma
Cilia naaide kleine gordijntjes.
Angeliqeu vulde een kast met kleertjes.
Samen kozen ze knuffels.
Maar het belangrijkste voorwerp kwam op een plank tussen de twee bedjes.
Een foto.
Hun moeder.
Angeliqeu zette hem voorzichtig neer.
Cilia stond achter haar.
Daar hoort ze.
Angeliqeu knikte.
Ik wil nooit dat de meisjes denken dat ze niet over haar mogen praten.
Dat zullen ze niet.
Als ze later vragen wie hun eerste mama was, vertellen we alles wat we weten.
Angeliqeu glimlachte door haar tranen heen.
Dan hebben ze eigenlijk drie vrouwen die ontzettend veel van hen houden.
Die avond legden ze Sophie en Emma voor het eerst in hun eigen kamer.
Ze bleven veel te lang bij de deur staan.
Zullen we gaan?
Nog één minuut.
Tien minuten later stonden ze er nog.
🌹💕📖