Vier handen aan tafel

“Een schoon huis is prettig. Een huis waarin kinderen lachen is onbetaalbaar.“

De maanden gingen voorbij.
Sophie en Emma konden inmiddels rechtop zitten en begonnen hun eerste hapjes te eten.
Dat laatste bleek vooral een rekbaar begrip.
Cilia hield een lepeltje wortelpuree voor Sophie.
Mondje open.
Sophie keek wantrouwig.
Kom maar.
Het mondje ging open.
Het eten ging erin.
En onmiddellijk weer eruit.
Recht op Cilia’s blouse.
Angeliqeu schoot in de lach.
Niet lachen.
Sorry.
Toen kreeg Angeliqeu een lepel puree van Emma tegen haar wang.
Nu lachte Cilia, dat is karma.

Na het eten zagen de tafel, de kinderstoelen, de vloer én beide mama’s eruit alsof er een kleine voedselstrijd had plaatsgevonden.
Angeliqeu keek om zich heen.
Vroeger stonden hier kaarsen.
Nu staat hier wortelpuree.

Vooruitgang.
Die avond, toen de meisjes sliepen, vonden ze nog een klein oranje vlekje in Cilia’s haar.
Ze lachten opnieuw.
Hun huis was minder netjes geworden.
Maar nog nooit had het zoveel geleefd.
 🌹💕📖