Onze eerste kerst als gezin

“Sommige kerstcadeaus liggen niet onder de boom. Ze zitten bij je op schoot, houden je vinger vast en laten je ontdekken hoeveel liefde er in één huis kan wonen.“

Het was nog donker buiten toen Cilia haar ogen opende, een zacht geluid kwam uit de babyfoon.
Ze bleef een paar seconden liggen en luisterde, stilte, toen opnieuw een klein geluidje.
Cilia glimlachte, Sophie, naast haar bewoog Angeliqeu, hoe weet jij dat?, ik hoor het inmiddels.
Angeliqeu opende haar ogen.
Een paar maanden geleden konden we nog niet eens horen welke van de twee huilde.
Zie je wel? We worden professionals, Angeliqeu begon te lachen, professionals met slaaptekort.
Cilia draaide zich naar haar toe, goedemorgen.
Ze gaf Angeliqeu een zachte kus, en Cilia glimlachte, vrolijk kerstfeest.
Angeliqeu keek haar even aan, hun eerste kerst als echtgenotes.
Maar nog veel belangrijker hun eerste kerst met Sophie en Emma, hun eerste kerst als gezin.
  
De kerstboom
Beneden brandden de lichtjes van de kerstboom al.
Angeliqeu had hem de avond ervoor aangezet voordat ze naar bed gingen.
Dit jaar zag de boom er anders uit.
Tussen de kerstballen die Angeliqeu en Cilia door de jaren heen hadden verzameld, hingen twee nieuwe ornamenten.
Een zachtroze kerstbal met:
Sophie – Onze eerste kerst
En daarnaast:
Emma – Onze eerste kerst
 
Een derde kerstbal
Cilia zag de verandering in Angeliqeu’s gezicht, kom eens, ze legde haar hand op haar arm.
Angeliqeu wees naar de kerstballen, ik blijf maar denken dat zij deze had moeten kopen.
Cilia hoefde niet te vragen wie ze bedoelde, ik weet het, het is hun eerste kerst.
Angeliqeu slikte, en hun moeder is er niet, Cilia bleef even stil.
Daarna liep ze naar een kast, daarom heb ik nog iets, ze haalde een klein doosje tevoorschijn.
Angeliqeu keek verbaasd, wat is dat?, maak maar open, binnenin lag een derde kerstbal.
Eenvoudig wit, met kleine gouden letters stond erop:
Mama – altijd bij ons
Angeliqeu bracht haar hand naar haar mond, Cilia, ik wilde dat ze ook bij deze kerst hoort.
 
De voorbereidingen
Tegen de middag veranderde het huis in gezellige chaos, in de keuken stond Angeliqeu te koken.
Cilia probeerde tegelijkertijd de tafel te dekken en op Sophie en Emma te letten.
Waar zijn de servetten?, in de tweede la, daar liggen theedoeken.
Dan de derde, daar liggen kaarsen, Angeliqeu keek vanuit de keuken.
Misschien de eerste?, Cilia trok de eerste la open, servetten, zie je wel.
Je zei tweede, dat kan ik me niet herinneren.
Het huwelijk is nog geen jaar oud en nu begint het al, ze lachten.
Op tafel kwam het mooiste servies, kaarsen werden aangestoken.
Een klein kerststukje stond in het midden.
En voor Sophie en Emma stonden twee kinderstoelen naast elkaar, Cilia keek ernaar.
Vorig jaar zaten we hier nog met z’n tweeën, Angeliqeu zette een schaal op tafel.
Toen konden we rustig eten, dat klinkt heerlijk, ze keken elkaar aan.
Zou je willen ruilen?, vroeg Angeliqeu, Cilia keek naar de meisjes.
Sophie sloeg enthousiast met haar handjes op het blad van haar stoel.
Emma probeerde haar slabbetje in haar mond te stoppen, Cilia schudde haar hoofd.
Voor geen goud.
 
Familie aan tafel
In de middag kwamen familieleden en enkele goede vrienden langs.
Iedereen had cadeautjes meegenomen, veel te veel cadeautjes.
Angeliqeu keek naar de stapel onder de boom, ze zijn nog geen jaar oud.
Cilia glimlachte, vertel dat maar aan de familie.
Sophie vond het cadeaupapier interessanter dan haar cadeaus.
Emma was vooral gefascineerd door een grote strik.
Volgens mij hadden we gewoon twee rollen inpakpapier moeten kopen, zei Angeliqeu.
Iedereen lachte, er werden foto’s gemaakt, Sophie ging van arm naar arm.
Emma kreeg zoveel aandacht dat ze uiteindelijk midden tussen alle drukte in slaap viel.
Op een gegeven moment keek Angeliqeu om zich heen.
Ze zag familie, vrienden, Cilia, de meisjes.
En de kerstboom met de drie bijzondere kerstballen, er was verdriet.
Dat zou waarschijnlijk iedere kerst een beetje blijven.
Maar voor het eerst zag Angeliqeu dat verdriet en geluk tegelijkertijd in één kamer konden bestaan. Het ene hoefde het andere niet weg te nemen.
 
Een foto voor later
Na het eten stelde Cilia de camera in, we moeten een echte gezinsfoto maken.
Angeliqeu pakte Emma, Cilia nam Sophie op schoot, ze gingen voor de kerstboom zitten.
Op het moment dat de camera klikte, keek Sophie naar Cilia en begon te lachen.
Emma keek naar Angeliqeu, en Angeliqeu keek naar Cilia.
Geen van vieren keek rechtstreeks naar de camera.
Toen ze later de foto bekeken, zei Angeliqeu, deze is mislukt.
Cilia schudde haar hoofd, nee, kijk, Angeliqeu keek nogmaals.
Vier mensen, niemand poseerde, iedereen keek naar iemand van wie ze hield.
Angeliqeu glimlachte, deze laten we afdrukken, groot, heel groot.
 
Als het huis weer stil wordt
Tegen de avond vertrokken de laatste gasten, opeens was het huis stil, nou ja, bijna stil.
Want boven protesteerde Emma tegen het idee dat kerst voorbij was en dat ze moest slapen.
Angeliqeu stond bij haar bedje, het is echt tijd, kleine dame.
Emma keek haar aan alsof ze daar een andere mening over had, Cilia stond bij Sophie.
Die van mij is al vertrokken, Sophie sliep diep, uiteindelijk gaf ook Emma zich gewonnen.
Angeliqeu trok voorzichtig het dekentje recht, ze boog zich naar haar toe.
Vrolijk kerstfeest, lieverd, daarna keek ze naar Sophie, voor jou ook.
Bij de deur bleef ze staan, Cilia pakte haar hand, waar denk je aan?.
Dat hun moeder dit had moeten zien, Cilia knikte, ja.
Maar ook, Angeliqeu keek naar de meisjes, dat ze veilig zijn.
Dat zijn ze, en geliefd, meer dan ze ooit zullen kunnen tellen.
 
Vrolijk kerstfeest, mama, Angeliqeu glimlachte, vrolijk kerstfeest, mama.
Samen legden ze Sophie en Emma weer in hun bedjes,
Bij de deur draaiden ze zich nog één keer om.
Twee kleine meisjes sliepen rustig naast elkaar.
Beneden brandde de kerstboom, en tussen de lichtjes hingen drie bijzondere kerstballen.
Sophie.
Mama.
Emma.
Een herinnering aan waar hun verhaal vandaan kwam.
En boven stonden twee vrouwen die beloofd hadden waar dat verhaal naartoe zou gaan.
Naar een leven vol veiligheid, herinneringen, gelach, en bovenal liefde.
Hun eerste kerst als gezin zou nooit perfect in hun herinnering blijven.
Hij zou iets veel mooiers worden, Echt.

En toen Angeliqeu en Cilia die nacht hand in hand naar hun slaapkamer liepen, wisten ze allebei:
dit was niet alleen de eerste kerst van Sophie en Emma bij hen.
Dit was de eerste kerst van een gezin dat nog heel veel kerstfeesten samen tegemoet zou gaan. 🎄💕👶👶