Een nieuw thuis voor Angeliqeu en Cilia

Na alle reizen, de gezellige dagen samen, de winkelstraten, de wellnessmomenten en de wandelingen bij zonsondergang.
groeide er langzaam een nieuw verlangen, niet naar een nieuwe bestemming.
Maar naar een plek die echt van hen zou zijn, op een regenachtige zondagmiddag zaten Angeliqeu en Cilia samen op de bank.
Voor hen lag een stapel woonmagazines, op tafel stonden twee kopjes thee en een schaal met versgebakken koekjes.
Cilia sloeg een bladzijde om, kijk eens, ze wees naar een lichte woonkamer met grote ramen, houten vloeren en een gezellige open haard.
Angeliqeu glimlachte, dat voelt meteen als thuis, vind je niet, ja inderdaad, maar weet je wat nog ontbreekt.
Wat dan, jij Cilia moest lachen, dan moeten we daar maar iets aan doen.

Op zoek
De weken daarna bekeken ze verschillende huizen, sommige waren prachtig, maar voelden leeg.
Andere waren gezellig, maar pasten niet bij hun dromen.
Op een zonnige zaterdag reden ze een rustige straat in, omzoomd door oude bomen.
Aan het einde van de straat stond een vrijstaande woning met een witte gevel en blauwe luiken.
Een kleine voortuin vol rozen, een houten bankje bij de voordeur.
En een serre waarin de ochtendzon naar binnen viel, nog voordat ze uitstapten, keek Cilia naar Angeliqeu.
Voel jij dat ook, Angeliqeu knikte langzaam, ja dit huis glimlacht.

De eerste stap naar binnen
Toen de makelaar de deur opende, werden ze begroet door het zachte licht dat door de hoge ramen viel.
De woonkamer was ruim en warm tegelijk, een grote boekenkast stond tegen de muur.
In de hoek brandde een open haard en naast het raam stond een oude schommelstoel, Angeliqeu liep langzaam door de kamer.
Ze streek met haar hand over de houten vensterbank, ik zie ons hier al zitten, met een kop thee.
En een goed boek, Cilia keek glimlachend toe, dat dacht ik ook.

De droomkamer
Boven vonden ze een ruime slaapkamer, maar het was de kamer daarnaast die meteen hun hart stal.
Een lichte ruimte met twee grote ramen, Cilia bleef midden in de kamer staan.
Weet je wat dit wordt, Angeliqeu keek nieuwsgierig om zich heen, onze kleedkamer.
Ze begonnen allebei te lachen, in hun gedachten zagen ze het al helemaal voor zich.
Een grote spiegel over de hele wand, verlichte make-uptafels, een ruime kledingkast, lades vol sieraden.
Een speciale plek voor hun parfums en natuurlijk planken vol zorgvuldig opgeborgen schoenen.
Angeliqeu draaide zich langzaam rond, dit wordt onze favoriete kamer.

Samen inrichten
Een paar weken later kregen ze de sleutel, ze besloten alles samen te doen, ze schilderden de muren in zachte zand- en crèmetinten.
In de woonkamer kwam een grote, comfortabele bank, daarop legden ze kussens in oudroze, lichtblauw en crème.
Voor de open haard kwam een zacht vloerkleed, ze hingen foto’s op van hun reizen.
Parijs, Wenen, de strandwandeling, hun eerste gala.
Elke foto vertelde een verhaal, Elke herinnering bracht een glimlach.

Hun droomkleedkamer
De mooiste ruimte van het huis werd precies zoals ze hadden gedroomd.
Aan één kant stonden elegante jurken op kleur gesorteerd.
Lange avondjurken, zomerjurken, warme winterjurken, rokken, blouses, mantels.
Aan de andere kant stonden schoenen, pumps, laarzen, sandalen.
En een paar glinsterende hakken voor bijzondere avonden.
Midden in de kamer stond een groot eiland met laden voor sieraden, sjaals en accessoires.
Langs de wand hing een enorme spiegel met zachte verlichting, daarvoor stonden twee identieke make-uptafels.
Op iedere tafel lagen zorgvuldig gerangschikt, foundation, oogschaduw, kwasten, lippenstiften en parfums.
En een klein vaasje met verse bloemen, Cilia keek om zich heen, het is nog mooier geworden dan ik had durven dromen.
Angeliqeu pakte haar hand en weet je waarom, nee omdat we het samen hebben gemaakt.

Een traditie
Iedere zaterdagochtend ontstond een vast ritueel, samen ontbijten, rustig koffie drinken.
Daarna naar de kleedkamer, niet om haastig iets uit te zoeken, maar om samen te genieten.
Welke jurk draag jij vandaag? vroeg Angeliqeu, dat hangt ervan af, waarvan van welke jij kiest.
Ze hielpen elkaar met de make-up, met sieraden, met het kiezen van schoenen en natuurlijk met de nagels.
Soms zachtroze, soms klassiek rood, soms een subtiele glans, ze genoten van ieder detail.
Niet omdat het perfect moest zijn, maar omdat het hún moment was.

De tuin
In de achtertuin stond een witte houten tuinbank onder een oude magnoliaboom.
Daar zaten ze vaak op warme zomeravonden, een glas wijn, een kop thee, of gewoon een goed gesprek.
Op een avond keek Cilia naar de langzaam ondergaande zon.
Weet je, ik dacht vroeger altijd dat ik ooit een huis wilde, Angeliqeu glimlachte.
En nu, nu weet ik dat ik helemaal geen huis zocht, ik zocht een thuis.
Angeliqeu legde haar hoofd zacht tegen dat van Cilia, en heb je het gevonden, Cilia keek haar liefdevol aan.
Ja, dit heb ik gevonden In jou.

De voordeur
Boven de voordeur hing een klein houten bordje.
In sierlijke letters stond geschreven:
Welkom thuis
Iedere keer als ze thuiskwamen, glimlachten ze even, want dat bordje was niet alleen bedoeld voor bezoekers.
Het herinnerde ook henzelf eraan dat ze iets bijzonders hadden opgebouwd, een plek waar niemand zich hoefde te verstoppen.
Waar jurken aan de kast hingen zonder schaamte, waar make-up op tafel lag als een vorm van creativiteit.
Waar hakken in de hal klaarstonden voor een spontane wandeling, waar gelachen werd, waar soms ook tranen mochten zijn.
Waar altijd een arm was om de ander heen en waar liefde niet werd gemeten aan grote woorden, maar aan duizend kleine gebaren.

De avonden

Die avond zaten Angeliqeu en Cilia samen voor de open haard, buiten tikte de regen zacht tegen de ramen.
Binnen was het warm, Cilia keek om zich heen, hun foto’s, hun boeken, hun kledingkamer.
Hun favoriete fauteuil, hun geurkaarsen, hun herinneringen, volgens mij zijn we thuis.
Angeliqeu glimlachte, nee…, Cilia keek haar vragend aan, Wat bedoel je?.
Angeliqeu pakte haar hand, een huis kan altijd veranderen, maar thuis …dat zijn wij.
En terwijl het haardvuur zacht knetterde, wisten Angeliqeu en Cilia dat hun grootste avontuur niet in Parijs was begonnen.
Niet in Wenen, niet op een strand, maar op het moment dat ze elkaar hadden ontmoet.
Vanaf die dag waren ze niet alleen reisgenoten, niet alleen vriendinnen, maar elkaars veilige haven, hun thuis.
En zo begon, achter die witte voordeur met het kleine houten bordje, een nieuw hoofdstuk.
Geen hoofdstuk vol grote gebeurtenissen, maar een leven vol gewone dagen.
Samen koffie drinken, samen koken, samen lachen, samen voor de spiegel staan.
En elkaar iedere dag opnieuw eraan herinneren: Je bent mooi zoals je bent.
Want uiteindelijk ontdekten Angeliqeu en Cilia dat het mooiste avontuur niet het reizen door de wereld was.
Het was het bouwen van een plek waar ze elke dag zichzelf mochten zijn.
En dat avontuur… begon pas echt toen ze samen thuiskwamen. 🌸🏡💕