Een ontmoeting die alles veranderd

De regen tikte zacht tegen de ramen van hun woonkamer.
Op de salontafel stonden twee dampende mokken thee.
Een geurkaars verspreidde de geur van vanille en jasmijn.
Angeliqeu zat op de bank met haar benen onder zich gevouwen.
Ze droeg een zachte kasjmieren trui en een lange rok in een warme crèmekleur.
Cilia kwam naast haar zitten.
Ze droeg een comfortabel huispak in zachtroze en had haar haar los over haar schouders laten vallen.
Wat is het heerlijk rustig, zei Cilia en Angeliqeu glimlachte.
Ja, volgens mij hebben we dat soms nodig, ze keken samen naar de regen, minutenlang zonder iets te zeggen.
En toch voelde het alsof ze een heel gesprek voerden, na een tijdje draaide Cilia haar hoofd.
Angeliqeu deed precies hetzelfde, hun blikken ontmoetten elkaar niet vluchtig, maar rustig.
Alsof de tijd even stil stond, Angeliqeu voelde iets wat ze niet eerder had gevoeld.
Geen spanning, geen onzekerheid, maar een warmte diep vanbinnen.
Ze keek snel weer naar haar theekopje, wat is er vroeg Cilia zacht, Angeliqeu glimlachte verlegen.
Ik weet het eigenlijk niet, jawel Angeliqeu haalde diep adem, ik merk alleen dat ik steeds vaker naar jou kijk.
Cilia glimlachte, dat doe ik ook even moesten ze allebei lachen, niet omdat het grappig was.
Maar omdat ze allebei precies hetzelfde voelden, later die middag besloten ze een wandeling te maken.
De regen was gestopt, de lucht rook fris.
Ze liepen langzaam door een park waar de bomen hun bladeren voorzichtig begonnen te verliezen.
Hun schouders raakten elkaar af en toe, heel vanzelfsprekend, bij een klein bruggetje bleef Angeliqeu staan.
Mag ik je iets vragen. natuurlijk denk jij weleens aan de toekomst, elke dag en zie jij mij daarin.
Cilia keek haar liefdevol aan, ik zie jou in bijna iedere droom die ik heb, Angeliqeu voelde haar hart sneller kloppen.
Dat wilde ik eigenlijk ook zeggen, ze liepen verder nu dichter naast elkaar dan ooit.
Bij een bankje gingen ze zitten, de zon brak voorzichtig door de wolken, Cilia pakte heel voorzichtig Angeliqeu’s hand.
Niet uit impuls, maar omdat het goed voelde, Angeliqeu keek naar hun handen daar lagen ze heel gewoon.
En toch voelde het alsof de wereld even veranderde, ze kneep zacht terug.
Weet je fluisterde Angeliqeu, volgens mij ben ik een beetje verliefd op jou, Cilia keek haar aan.
In haar ogen verscheen een glimlach die mooier was dan woorden, een beetje ?.
Angeliqeu begon te lachen, nee eigenlijk heel erg, Cilia voelde een traan over haar wang glijden.
Wat bijzonder, want ik ben al veel langer verliefd op jou, ze bleven nog een tijd op het bankje zitten.
Hun handen in elkaar, hun schouders tegen elkaar, de zon verwarmde hun gezichten.
En voor het eerst voelde hun stilte anders, niet meer alleen als vriendschap.
Maar als het begin van een liefde die langzaam haar plaats in hun leven vond.
Toen ze naar huis liepen, draaide Cilia zich nog één keer naar Angeliqeu.
Volgens mij, is vandaag ons leven veranderd, Angeliqeu glimlachte, nee.
Vandaag hebben we eindelijk uitgesproken wat ons hart al heel lang wist, ze liepen hand in hand verder, Niet gehaast.
Maar met het rustige geluk van twee vrouwen die ontdekten dat de mooiste liefde soms begint als de mooiste vriendschap.