Eerste gevoelens eerste twijfels

De zaterdag begon rustig, geen wekker, geen plannen.
Alleen het zachte ochtendlicht dat door de gordijnen viel.
Angeliqeu werd langzaam wakker en hoorde beneden het zachte gerinkel van servies.
Ze glimlachte, dat kan maar één persoon zijn.
Toen ze de trap afliep, rook ze versgebakken brood, koffie en de geur van croissants.
Cilia stond in de keuken, gekleed in een elegante ivoorkleurige blouse en een lange zachtgroene rok.
Haar rossige haar viel los over haar schouders, ze draaide zich om en glimlachte, goedemorgen, slaapkop.
Angeliqeu lachte, goedemorgen, schoonheid.
Ze liepen naar elkaar toe en omhelsden elkaar zonder een woord te zeggen.
Het voelde inmiddels zo vanzelfsprekend, alsof hun armen precies wisten waar ze thuishoorden.
 
Een dag zonder haast
Na het ontbijt besloten ze niets te plannen, ze wandelden door de tuin, snoeiden samen de rozen.
Plantten nieuwe lavendel langs het tuinpad, af en toe raakten hun handen elkaar.
Soms bleven ze even staan om naar de bloemen te kijken, gelukkig groeit liefde net als een tuin, zei Angeliqeu.
Je moet haar aandacht geven, Cilia glimlachte, en geduld.
 
Samen koken
Tegen het einde van de middag keek Cilia naar de klok, vanavond kook ik voor jou, Angeliqeu trok een wenkbrauw op.
Alleen jij?, Cilia schudde lachend haar hoofd, nee, we koken samen.
Ze deden allebei een schort voor, Angeliqeu sneed verse groenten, Cilia bereidde een romige saus.
Ondertussen draaide op de achtergrond zachte jazzmuziek, niet stiekem proeven,” zei Cilia.
Angeliqeu hield onschuldig een lepeltje omhoog, ik? Nooit, ze moesten allebei lachen.
De keuken vulde zich met warmte, heerlijke geuren en het geluid van twee mensen die gelukkig waren in elkaars gezelschap.
 
De tafel
Toen het eten klaar was, dimde Cilia de verlichting, ze zette twee witte kaarsen op tafel.
Verse bloemen uit hun eigen tuin kwamen in een glazen vaas, hun mooiste servies stond klaar.
Angeliqeu keek verrast om zich heen, dit ziet eruit alsof we in een restaurant zijn.”
Cilia glimlachte, nee, veel mooier, waarom?, omdat ik hier met jou ben.
 
De muziek
Na het diner schonk Angeliqeu twee glazen bruisende druivensap in, ze zette een afspeellijst op met rustige pianomuziek.
Cilia keek nieuwsgierig, ga je dansen?, Angeliqeu stak haar hand uit, mag ik deze dans?.
Cilia legde haar hand in die van Angeliqeu, met alle liefde, langzaam bewogen ze door de woonkamer.
Niet perfect, niet volgens vaste passen, maar helemaal op hun eigen manier, hun voeten volgden de muziek.
Hun ogen vonden elkaar steeds opnieuw, Angeliqeu fluisterde. ik had vroeger nooit gedacht dat ik ooit zo gelukkig zou zijn.
Cilia keek haar liefdevol aan, ik ook niet, en toch staan we hier.
 
Een bijzonder cadeau
Toen de muziek verstomde, liep Cilia even naar boven, even later kwam ze terug met een klein doosje.
Voor jou, Angeliqeu keek verrast, maar… waarvoor?, omdat ik blij ben dat jij bestaat.
Ze opende het doosje, daarin lag een fijne zilveren hanger, twee kleine hartjes die in elkaar verstrengeld waren.
Aan de achterkant stond gegraveerd, ” altijd samen.” Angeliqeu kreeg tranen in haar ogen.
Dit is het mooiste cadeau dat ik ooit heb gekregen, Cilia streek zacht een traan van haar wang.
Het is maar een sieraad, Angeliqeu schudde haar hoofd, nee, het is een belofte.
 
Onder de sterren
Later die avond gingen ze naar buiten, op het terras brandden kleine lantaarns, de lucht was helder.
Duizenden sterren fonkelden boven hen, ze gingen samen op de houten tuinbank zitten.
Een zachte plaid lag over hun schouders, Angeliqeu leunde tegen Cilia aan.
Weet je nog hoe bang we ooit waren?, Cilia knikte.
Bang om onszelf te laten zien, bang om afgewezen te worden, Bang om alleen te blijven.
Angeliqeu keek omhoog, en nu?, Cilia glimlachte, nu ben ik nergens meer bang voor.
Waarom niet?, omdat ik weet dat jij naast me staat, even werd het stil.
Alleen de zachte wind bewoog door de lavendel, Angeliqeu draaide zich naar Cilia toe, mag ik je iets vertellen?.
Altijd, ik word iedere dag een beetje meer verliefd op jou, Cilia voelde haar hart sneller kloppen.
Dat is fijn… omdat ik precies hetzelfde voel, ze gaven elkaar een zachte kus, niet uit haast.
Niet uit verlangen naar méér, maar als een stille bevestiging van alles wat ze samen hadden opgebouwd.
Een kus die zei: “Ik kies iedere dag opnieuw voor jou.”
 
Die nacht bleef de geur van lavendel nog lang in de tuin hangen, binnen brandden de kaarsen langzaam op.
En ergens tussen de muziek, het diner, de sterren en die ene liefdevolle kus,
Beseften Angeliqeu en Cilia dat liefde niet alleen groeit door bijzondere reizen of grote gebeurtenissen.
Soms groeit ze juist aan een eenvoudig gedekte tafel, tijdens het samen koken, in een langzame dans.
Of in de stilte waarin twee mensen elkaar aankijken en weten:
“Ik ben precies waar ik wil zijn.”
En terwijl de laatste kaars doofde, begon voor Angeliqeu en Cilia een nieuw hoofdstuk.
Niet alleen als geliefden.
Maar als twee vrouwen die elkaar iedere dag opnieuw kozen, met hun hart, voor altijd.