Onze eerste romantische nacht

Het weekend aan zee liep langzaam ten einde.
Op de laatste avond besloten Angelique en Cilia nog één keer over het strand te wandelen.
De lucht kleurde diep oranje, de zee was kalm, alleen het ritmische geluid van de golven verbrak de stilte.
Ze liepen dicht naast elkaar, hun handen vanzelfsprekend in elkaar verstrengeld.
Niemand hoefde iets te zeggen, hun aanwezigheid was genoeg.
 
De laatste zonsondergang
Ze vonden een rustig plekje tussen de duinen, daar stond een oude houten bank die uitkeek over de zee.
Angelique ging zitten, Cilia nestelde zich naast haar, samen zagen ze hoe de zon langzaam achter de horizon verdween.
Het lijkt alsof iedere zonsondergang anders is, zei Angelique, Cilia glimlachte.
Misschien omdat wij iedere keer een beetje veranderen, Angelique keek haar aan, dat denk ik ook.
Vroeger keek ik naar de zon, nu kijk ik vooral naar degene met wie ik haar mag beleven.
 
Een gesprek over de toekomst
Na een tijdje verbrak Cilia de stilte, mag ik je iets vragen?, altijd, waar zie jij ons over tien jaar?.
Angelique dacht even na, niet in een groot huis, niet op een bijzondere plek.
Maar ergens waar we iedere ochtend samen wakker worden, waar bloemen in de tuin staan.
Waar onze kleedkamer nog steeds onze favoriete plek is, waar we op zaterdag rustig samen koffie drinken.
En waar jij nog steeds vraagt welke jurk je zult aantrekken, Cilia begon zacht te lachen.
Dat ga ik ook over tien jaar nog vragen, en ik geef je nog steeds antwoord.
 
Een klein doosje
Cilia haalde voorzichtig een klein fluwelen doosje uit haar jaszak, Angelique keek verrast.
Wat is dat?, geen groot cadeau, gewoon iets dat ik graag aan je wil geven.
Langzaam opende Angelique het doosje, binnenin lagen twee fijne zilveren ringen.
Eenvoudig, elegant, aan de binnenkant stond gegraveerd:
Samen, iedere dag opnieuw.
Angelique keek ontroerd op, Cilia… het zijn geen verlovingsringen.
Cilia glimlachte, nee, ze zijn een herinnering, waaraan?, dat liefde iedere dag opnieuw een keuze is.
Angelique voelde haar ogen vochtig worden.
Dat is misschien wel het mooiste wat iemand mij ooit heeft gegeven.
Voorzichtig schoof Cilia een ring om Angelique’s vinger, daarna deed Angelique hetzelfde bij Cilia.
Hun handen bleven nog even in elkaar liggen, geen haast, geen grote woorden.
Alleen twee vrouwen die elkaar aankeken met een glimlach die alles vertelde.
 
Een wens
Even later verschenen de eerste sterren aan de hemel, Angelique wees omhoog, kijk de eerste ster.
Cilia glimlachte, dan mag je een wens doen, Angelique sloot even haar ogen.
En? heb je iets gewenst? ja, mag ik weten wat? Angelique schudde glimlachend haar hoofd, nee.
Maar ik kan je wel vertellen dat jij erin voorkomt, Cilia lachte, dan is mijn wens vast uitgekomen.
 
Thuiskomen
Toen ze later die avond terugkeerden naar het hotel, bleef Angelique even staan bij de ingang.
Ze keek naar Cilia, weet je wat bijzonder is? ik heb altijd gedacht dat geluk iets was waar je naar moest zoeken.
Nu weet ik dat geluk soms gewoon naast je loopt, Cilia pakte haar beide handen vast.
En ik heb ontdekt dat liefde niet begint met grote beloften. maar met duizend kleine momenten.
Een kop koffie, een wandeling, een glimlach en een hand die de jouwe zoekt.
Angelique knikte, en een hart dat zegt… hier hoor ik thuis.
 
Een nieuw begin
De volgende ochtend verlieten ze het hotel, de koffers stonden al in de auto.
Voordat ze instapten, draaide Angelique zich nog één keer om, de zee lag rustig in het ochtendlicht.
Zullen we hier ooit terugkomen?, Cilia glimlachte, Ja maar ik weet nu iets, wat dan?,
Dat iedere plek bijzonder wordt… zolang jij erbij bent, Angelique sloeg haar arm door die van Cilia.
Dan hoeven we nooit bang te zijn voor de toekomst, nee,.
Want waar de weg ons ook brengt… we wandelen hem samen, ze stapten in de auto.
Terwijl de kust langzaam achter hen verdween, voelde het niet alsof er iets eindigde, integendeel.
Het voelde alsof hun verhaal pas echt begonnen was, want liefde groeit niet alleen in bijzondere momenten.
Ze groeit juist in de gewone dagen, in het samen ontbijten, het lachen om kleine dingen.
Het plannen van nieuwe dromen, en in de stille belofte die Angelique en Cilia elkaar hadden gegeven:
“Iedere dag opnieuw kiezen wij voor elkaar.”