Een fotoshoot vol liefde en elegantie

De lente was op haar mooist.
De tuin stond vol bloeiende rozen en lavendel, terwijl de eerste zonnestralen de serre verwarmden.
Angeliqeu zat aan de kaptafel en streek met een zachte kwast de laatste blush over haar wangen.
In de spiegel zag ze hoe Cilia achter haar verscheen.
Ben je zenuwachtig? vroeg Cilia glimlachend, een beetje, waarom?.
Omdat vandaag alles wordt vastgelegd, Cilia legde haar handen zacht op Angeliqeu’s schouders.
Niet alleen hoe we eruitzien,maar vooral hoe gelukkig we zijn.
Angeliqeu keek haar aan via de spiegel, dat vind ik misschien nog wel het mooiste.
 
De fotograaf
Een uur later reed een kleine auto het tuinpad op, de fotograaf stapte uit met een warme glimlach.
Goedemorgen, dames, hij keek even om zich heen, wat een prachtige locatie, Cilia glimlachte.
Welkom in ons thuis, na een kop koffie liep hij rustig door de tuin, hij keek naar het licht, naar de bloemen.
Naar de oude houten bank onder de magnolia, ik denk, zei hij, dat we geen poses nodig hebben.
Angeliqeu keek verbaasd, niet? nee, ik wil jullie fotograferen zoals jullie echt zijn.
 
De eerste foto’s
Ze begonnen in de tuin, Angeliqeu droeg een elegante lichtblauwe jurk die zacht meebewoog in de wind.
Cilia had gekozen voor een lange jurk in oudroze met een fijne kanten afwerking. hun make-up was natuurlijk.
Hun sieraden subtiel, precies zoals ze zich het prettigst voelden, loop maar rustig samen, zei de fotograaf.
Praat met elkaar, vergeet dat ik er ben, dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan.
In het begin moesten ze lachen, ze keken steeds naar de camera, tot de fotograaf zacht zei.
Kijk niet naar mij, kijk naar elkaar, Angeliqeu draaide haar hoofd, Cilia glimlachte.
En op datzelfde moment klikte de camera, perfect, zei de fotograaf, dat was geen pose, dat was liefde.
 
De kleedkamer
Daarna verhuisden ze naar hun favoriete plek, de kleedkamer, zachte verlichting rondom de spiegels.
Jurken netjes op kleur, schoenen in lange rijen, parfumflesjes die glinsterden in het licht.
De fotograaf keek bewonderend rond, hier gebeurt duidelijk iets bijzonders, Cilia lachte.
Hier begint bijna iedere mooie dag.
Hij maakte foto’s terwijl Angeliqeu voorzichtig een oorbel bij Cilia vastmaakte.
Daarna legde Cilia een parelketting om bij Angeliqeu, geen van beiden keek naar de camera.
Ze waren alleen met elkaar bezig, juist daardoor ontstonden de mooiste beelden.
 
Samen voor de spiegel
Willen jullie één keer samen voor de spiegel gaan staan?, ze deden wat hij vroeg.
Angeliqeu stond achter Cilia, haar handen rustten zacht op haar middel, un blikken ontmoetten elkaar via het spiegelbeeld.
Blijf zo, klik, klik, klik, de fotograaf liet de camera zakken, dit zijn geen foto’s, dit zijn herinneringen.
 
Buiten tussen de rozen
Later die middag liepen ze door de rozentuin, de bloemen stonden volop in bloei, de lucht rook naar zomer.
Cilia plukte voorzichtig een los gevallen rozenblaadje uit Angeliqeu’s haar.
Nu ben je weer helemaal perfect, Angeliqeu glimlachte, dat was ik al, waarom?.
Omdat jij naast me loopt, de fotograaf glimlachte zonder iets te zeggen, hij drukte opnieuw af.
 
De favoriete foto
Aan het einde van de middag bekeken ze samen de beelden, er waren foto’s waarop ze lachten.
Waarop ze dansten, waarop ze hand in hand door de tuin wandelden, waarop ze samen voor de spiegel stonden.
Maar één foto trok direct hun aandacht, ze zaten op de oude tuinbank, hun hoofden licht tegen elkaar.
Hun vingers in elkaar verstrengeld, geen grote glimlach, geen pose, alleen rust, Angeliqeu voelde een traan opkomen.
Dat zijn wij, Cilia knikte, zoals we echt zijn, de fotograaf glimlachte, dat is precies wat ik hoopte vast te leggen.
 
Een plek aan de muur
Een paar weken later hing de foto ingelijst boven de open haard.
Iedere keer wanneer Angeliqeu of Cilia de woonkamer binnenliep, bleef hun blik er even op rusten.
Niet omdat het de mooiste foto was, maar omdat hij hen herinnerde aan iets wat veel belangrijker was.
Dat liefde niet altijd zichtbaar is in grote gebaren, soms zit ze in een glimlach, een zachte blik.
Een hand die de jouwe vasthoudt en in de rust waarmee twee mensen elkaar aankijken.
Die avond zaten ze samen op de bank, de foto hing tegenover hen, Cilia pakte de hand van Angeliqeu.
Denk je dat we over twintig jaar nog steeds zo naar elkaar kijken?, Angeliqeu glimlachte.
Ik hoop het niet, Cilia keek verbaasd, Niet?, Angeliqeu schudde zacht haar hoofd.
Ik hoop dat ik je dan nog met méér liefde aankijk, Cilia leunde tegen haar aan.
Dan wordt onze mooiste foto misschien nog wel gemaakt over twintig jaar, Angeliqeu kuste haar zacht op haar voorhoofd.
En tot die tijd blijven we samen herinneringen maken.
Buiten kleurde de avond langzaam goud, binnen brandden de kaarsen.
En boven de open haard glimlachten twee vrouwen terug vanaf een foto die niet alleen hun uiterlijk liet zien.
Maar vooral het verhaal van twee harten die elkaar hadden gevonden.