Een slaapkamer vol kaarslicht

“De mooiste avonden ontstaan wanneer twee harten elkaar zonder woorden begrijpen.”

De avond begon langzaam, In de slaapkamer brandden enkele geurkaarsen.
Hun warme licht danste over de muren en gaf de kamer een rustige, bijna dromerige sfeer.
Door het open raam waaide de geur van de rozentuin naar binnen.
Angeliqeu zette een kleine vaas met verse lavendel op het nachtkastje.
Dat maakt het helemaal af, Cilia glimlachte, jij let altijd op de kleinste details, juist die maken een huis gezellig.
Ze gingen naast elkaar op het bed zitten, niet om de dag meteen af te sluiten, maar om nog even samen te zijn.
 
Een gesprek uit het hart
Mag ik je iets vragen?” vroeg Angeliqeu, altijd, waar werd jij vroeger het meest onzeker van?
Cilia keek even naar haar handen, dat ik dacht dat niemand ooit de echte ik zou leren kennen.
Angeliqeu pakte haar hand, en nu?, nu weet ik dat jij juist van die echte ik houdt, Angeliqeu glimlachte.
Ik zou je niet anders willen, de stilte die volgde voelde niet ongemakkelijk, ze voelde veilig.
 
Een oude herinnering
Cilia haalde een klein doosje uit haar nachtkastje, herinner je je deze nog?, voorzichtig opende ze het.
Binnenin lagen de twee armbandjes die ze ooit samen op de kerstmarkt in Wenen hadden gekocht.
Vertrouwen, Vriendschap, Angeliqeu kreeg een glimlach.
Ze hebben ons eigenlijk de hele reis gevolgd, Ja, en nu betekenen ze nog meer, ze deden de armbandjes opnieuw om.
Niet omdat het nodig was, maar omdat ze hen herinnerden aan het begin van alles.
 
Dicht bij elkaar
Later gingen ze tegen de kussens zitten, een zacht dekentje lag over hun benen.
Buiten klonk het zachte ruisen van de wind, binnen was alleen het kaarslicht.
Angeliqeu keek naar Cilia, ik vind het fijn dat we nergens haast mee hebben, Cilia knikte.
Onze liefde hoeft niets te bewijzen, ze schoof iets dichterbij, Angeliqeu leunde ontspannen tegen haar aan.
Samen luisterden ze naar de stilte, af en toe ontmoetten hun blikken elkaar, ze glimlachten, meer was niet nodig.
 
Een belofte voor morgen
Voordat ze de kaarsen uitbliezen, keek Cilia nog één keer naar Angeliqeu, weet je wat ik hoop?, vertel.
Dat we over twintig jaar nog steeds zo naar elkaar kijken, Angeliqeu pakte haar hand.
Daar wil ik iedere dag opnieuw aan bijdragen., ze gaven elkaar een zachte kus.
Een kus die niet draaide om een bijzonder moment, maar om de eenvoudige zekerheid dat ze elkaar hadden gevonden.
En terwijl de laatste kaars langzaam doofde, viel de kamer in een warme rust.
Een rust waarin liefde niet luid hoefde te zijn, ze hoefde alleen maar aanwezig te zijn.
🌹💕📖