De kerstmarkt in Wenen

December had de stad veranderd.
Een dun laagje sneeuw bedekte de daken van Wenen, de straten waren versierd met duizenden lichtjes en overal klonk zachte kerstmuziek.
De geur van geroosterde kastanjes, kaneel en warme chocolademelk hing in de koude winterlucht.
Toen Angeliqeu en Cilia het plein opliepen, bleven ze even staan, voor hen schitterde de kerstmarkt als een sprookje.
Houten kraampjes, versierd met dennengroen en rode linten, stonden in lange rijen opgesteld.
Overal fonkelden lichtjes en boven de markt hing een enorme kerstboom vol gouden sterren.
Cilia keek haar vriendin glimlachend aan, hier droomde ik al jaren van, Angeliqeu kneep zacht in haar hand, ik ook.

Een winterse ochtend
Terug in hun hotel hadden ze die ochtend uitgebreid de tijd genomen om zich klaar te maken.
Ze kozen allebei voor een elegante winterse outfit.
Angeliqeu droeg een lange donkergroene wollen jurk, gecombineerd met een crèmekleurige mantel en hoge laarzen.
Cilia koos een bordeauxrode jurk met een zwarte mantel, warme handschoenen en een stijlvolle vilthoed.
Hun make-up was subtiel, warme oogschaduw, een zachte rode lipstick, een beetje glans op de wangen.
Precies genoeg om te stralen in het winterlicht, toen ze naast elkaar voor de spiegel stonden, glimlachte Angeliqeu.
Wij lijken net twee vriendinnen uit een kerstfilm, Cilia lachte, dat vind ik eigenlijk helemaal niet erg.

Over de markt
Ze wandelden langzaam langs de kraampjes, handgemaakte kerstballen, houten speelgoed.
Kaarsen, sjaals, gebreide mutsen, kerststallen, overal zagen ze iets moois.
Bij een klein kraampje bleven ze staan, er lagen glazen kerstornamenten in alle kleuren van de regenboog.
Angeliqeu pakte voorzichtig een zilveren ster op, Mooi hè?, Cilia knikte, net als jij.
Angeliqeu glimlachte verlegen, jij weet altijd precies wat je moet zeggen.

Warme chocolademelk
De kou begon langzaam door hun handschoenen heen te trekken, ik heb zin in iets warms, zei Cilia.
Niet veel later stonden ze met een grote mok warme chocolademelk in hun handen.
De slagroom smolt langzaam weg, een vleugje kaneel maakte het helemaal af.
Ze gingen op een houten bankje zitten, rondom hen hoorde je gelach, muziek en het rinkelen van glazen.
Angeliqeu keek om zich heen, voel jij ook hoe rustig het hier is?.
Ja, alsof de hele wereld vandaag even alleen maar mooi mag zijn.

Een bijzonder cadeau
Bij een klein juwelierskraampje bleef Cilia plotseling staan, in een vitrine lagen eenvoudige zilveren armbandjes.
Aan ieder armbandje hing een klein hartje, ze pakte er twee op, mag ik je iets geven?.
Angeliqeu keek verrast, maar het is nog geen Kerstmis, dat weet ik.
Toch wil ik dat je dit hebt, ze deed voorzichtig het armbandje om Angeliqeu’s pols.
Aan het hartje stond een klein woord gegraveerd, vertrouwen.
Angeliqeu slikte even, waarom juist dat woord?, omdat jij mij geleerd hebt mezelf te vertrouwen.
Even bleef het stil, daarna pakte Angeliqeu het tweede armbandje, ze deed het om de pols van Cilia.
Daarop stond één woord, Vriendschap.
Want zonder jouw vriendschap, zei Angeliqeu zacht, had ik deze reis nooit durven maken.
Hun ogen ontmoetten elkaar, ze hoefden niets meer te zeggen.

Avondlicht
Toen het donker werd, veranderde de kerstmarkt opnieuw, duizenden lampjes verlichtten de bomen.
Een koor begon traditionele kerstliederen te zingen, sneeuwvlokken dwarrelden langzaam naar beneden.
Cilia draaide zich lachend rond, kijk eens, haar jurk zwierde zacht mee.
Angeliqeu keek ontroerd toe, je straalt, Cilia liep naar haar toe, dat komt omdat jij naast me staat.

De wensboom
Midden op het plein stond een grote boom, aan de takken hingen honderden kleine kaartjes.
Mensen schreven er hun wensen op, Angeliqeu pakte een kaartje.
Wat ga jij wensen?, Cilia glimlachte, dat vertel ik niet, waarom niet?.
Omdat wensen alleen uitkomen als je ze niet hardop zegt, ze schreven allebei iets op.
Heel voorzichtig hingen ze hun kaartje tussen de lichtjes, Angeliqeu keek omhoog.
Misschien was haar wens wel dezelfde als die van Cilia, nog vele reizen samen.
Nog veel meer dagen waarop ze zichzelf mochten zijn, nog veel meer herinneringen.

Kerstavond
Later die avond zaten ze in de lounge van hun hotel, voor de open haard.
Twee glazen warme appelcider stonden op tafel, buiten dwarrelde de sneeuw nog steeds naar beneden.
Angeliqeu keek in het vuur, weet je wat ik vroeger dacht?, vertel.
Dat zulke momenten alleen in films bestonden, Cilia schudde glimlachend haar hoofd.
Nee, ze bestaan echt, je moet alleen de juiste persoon vinden om ze mee te beleven.
Angeliqeu legde haar hoofd zacht tegen dat van Cilia, dan heb ik heel veel geluk gehad.
Cilia glimlachte, volgens mij hebben wij dat allebei.
Toen ze later die avond uit het raam van hun hotelkamer naar de verlichte stad keken.
Voelde Wenen bijna magisch, niet vanwege de sneeuw, niet vanwege de lichtjes.
Niet eens vanwege de prachtige kerstmarkt, maar omdat twee vrouwen daar samen stonden.
Twee vriendinnen, twee zielen die elkaar hadden gevonden.
En die wisten dat de mooiste cadeaus niet onder een kerstboom lagen.
Ze zaten in een warme glimlach, in een liefdevolle blik.
In een hand die de jouwe vasthoudt wanneer je haar nodig hebt.
En in de zekerheid dat je, precies zoals je bent, volledig geaccepteerd wordt.
Terwijl de klokken van de stad zacht door de winteravond klonken, fluisterde Cilia:
Volgend jaar weer?, Angeliqeu glimlachte en keek haar liefdevol aan.
Nee…., Cilia keek verbaasd op, niet alleen volgend jaar.
Ik wil dat we samen nog heel veel winters beleven, Cilia legde haar hand in die van Angeliqeu.
Dat lijkt me het mooiste kerstcadeau dat ik me kan wensen.
En buiten bleef de sneeuw rustig vallen, alsof de stad zelf hun belofte met een zachte, witte deken wilde bewaren. ❄️🎄💖