Een strandwandeling bij een zonsondergang

Het was een warme zomeravond.
De lucht was helder en de zon hing nog laag boven de zee, Angeliqeu keek uit het autoraam terwijl ze de kust naderden.
Ruik jij de zee al, Cilia glimlachteen zei ja, dat blijft één van mijn favoriete geuren.
Toen ze de boulevard opreden, zagen ze mensen rustig wandelen, kinderen die nog zandkastelen bouwden en meeuwen die boven de golven zweefden.
Dit wordt een mooie avond, zei Angeliqeu, dat voel ik ook, antwoordde Cilia.

Zomerse elegantie
Voor deze avond hadden ze bewust gekozen voor eenvoudige, elegante kleding.
Angeliqeu droeg een lange, lichtblauwe zomerjurk die soepel meebewoog in de zeebries.
Een witte blouse hing losjes over haar schouders en op haar hoofd droeg ze een strohoed met een zacht lint.
Cilia koos een lange, zachtroze jurk met een dun vestje voor wanneer het later frisser zou worden.
Om haar hals droeg ze een kleine parelketting die subtiel glinsterde in het avondlicht.
Hun make-up was licht en natuurlijk, een beetje mascara, een zachte lipgloss, een vleugje blush.
Meer hadden ze niet nodig, je ziet er prachtig uit, zei Angeliqeu.
Cilia glimlachte. Dat geldt ook voor jou.

Voeten in het zand
Ze deden hun sandalen uit, met hun schoenen in de hand liepen ze langzaam over het natte zand.
Het koele water spoelde zacht langs hun voeten, Angeliqeu keek lachend naar beneden.
Dat blijft zo’n heerlijk gevoel, Cilia knikte, alsof de zee alle zorgen meeneemt.
Ze liepen een tijdje zonder iets te zeggen, alleen het geluid van de golven vulde de stilte en die stilte voelde vertrouwd.

Schelpen zoeken
Na een tijdje bukte Cilia zich, kijk eens, in haar hand lag een kleine schelp met een zachte roze glans.
Wat mooi, zei Angeliqeu, ze begon ook te zoeken, niet veel later hield ze een witte schelp omhoog.
Volgens mij horen deze twee bij elkaar, Cilia legde de schelpen naast elkaar.
Net als wij, Angeliqeu lachte, altijd weer die mooie vergelijkingen, ze zijn waar.
Ze stopten de schelpen voorzichtig in hun tas, niet omdat ze bijzonder waardevol waren.
Maar omdat ze hen altijd aan deze avond zouden herinneren.

Een bankje in de duinen
Ze vonden een houten bankje boven op een duin, vanaf daar konden ze de zee helemaal overzien.
De zon begon langzaam onder te gaan, de lucht kleurde goud.
Daarna oranje, roze en uiteindelijk diep paars, Cilia zuchtte tevreden.
Wat is de natuur toch mooi, Angeliqeu keek niet naar de horizon.
Ze keek naar Cilia, ja, dat is ze, Cilia draaide zich om, je kijkt helemaal niet naar de zon, Angeliqeu glimlachte.
Nee, ik kijk naar iemand die voor mij net zo straalt.
Cilia voelde haar wangen warm worden, jij weet precies hoe je mijn hart raakt.

Een wens
Terwijl de zon langzaam achter de horizon verdween, sloot Angeliqeu even haar ogen.
Wat doe je, ik doe een wens, mag ik hem weten. Angeliqeu schudde haar hoofd, nee.
Dan komt hij misschien niet uit, Cilia lachte, volgens mij wens jij hetzelfde als ik, en wat is dat dan.
Dat we over twintig jaar nog steeds samen over een strand wandelen.
Angeliqeu keek haar liefdevol aan, dan hoef ik niets meer te wensen.

Een klein dansje
Verderop speelde een straatmuzikant een rustige melodie op zijn gitaar.
De klanken dreven mee op de wind, Angeliqeu stak glimlachend haar hand uit.
Mag ik deze dans, Cilia keek verrast, hier, waarom niet.
Midden op het strand begonnen ze zacht te bewegen op de muziek.
Hun jurken bewogen mee met de zeebries.
Hun voeten zakten af en toe een beetje weg in het zand.
Ze moesten lachen toen Angeliqeu bijna haar evenwicht verloor.
Zie je wel, dansen op zand is moeilijk, Cilia grinnikte, maar wel heel romantisch.
Ze bleven nog even dicht bij elkaar staan, niet omdat iemand keek, maar omdat het goed voelde.

De laatste zonnestraal
Toen de zon helemaal verdwenen was, werd het langzaam koeler, ze trokken hun vestjes aan.
Op de boulevard kochten ze een ijsje, ze wandelden rustig terug naar de auto, Onderweg keek Angeliqeu nog één keer om.
Wat neem jij mee van deze avond, Cilia dacht even na, niet de zon, niet het strand, niet eens de zee.
Maar het gevoel. welk gevoel, dat ik nergens anders liever ben dan naast jou.
Angeliqeu pakte haar hand, dat gevoel deel ik.

Terug naar huis

Terug bij de auto bleven ze nog even staan, de lucht was inmiddels donkerblauw, de eerste sterren verschenen.
Angeliqeu haalde de twee schelpen uit haar tas, ze gaf de roze schelp aan Cilia.
De witte hield ze zelf, zullen we deze bewaren, als herinnering, waaraan. Angeliqeu glimlachte.
Aan een avond waarop de zon onderging, maar onze vriendschap alleen maar sterker werd, ze stapten in.
Terwijl de auto langzaam de kustweg verliet, bleef de zee nog even zichtbaar in de achteruitkijkspiegel.
En ergens tussen de golven, de schelpen en de laatste zonnestralen hadden Angeliqeu en Cilia opnieuw iets gevonden wat je nergens kunt kopen.
Rust, vertrouwen en de zekerheid dat, waar het leven hen ook naartoe zou brengen,
Ze altijd een stukje van deze avond in hun hart zouden meedragen, want sommige zonsondergangen duren maar een paar minuten.
Maar de herinnering eraan kan een leven lang blijven stralen. 🌅💕🌸