Een weekend in Parijs

Al maanden spraken Angeliqeu en Cilia erover.
“Zullen we het echt doen?” vroeg Angeliqeu op een avond.
Cilia glimlachte terwijl ze twee kopjes thee neerzette.
Waar wacht je nog op, Parijs.
Alleen al het uitspreken van die naam liet hun ogen glinsteren.
Een stad vol mode. gezellige terrasjes. luxe parfumerieën en romantische straatjes.
Het voelde als de perfecte bestemming voor hun eerste weekend samen.
Vrijdagmorgen
Nog voor zonsopgang vertrok de trein, ze zaten naast elkaar bij het raam.
Angeliqeu droeg een elegante marineblauwe jurk met een licht jasje en parel oorbellen.
Cilia had gekozen voor een luchtige bloemenjurk met een stijlvolle beige trenchcoat en een zijden sjaaltje.
Hun koffers waren niet groot, maar wel zorgvuldig ingepakt.
Twee avondjurken, comfortabele schoenen voor overdag, hun favoriete make-up, nagellak en parfum.
En natuurlijk een extra set sieraden.
Volgens mij hebben we meer make-up dan kleding mee, lachte Cilia, Angeliqeu knipoogde, Prioriteiten.
Samen schoten ze in de lach.

Aankomst
Toen de trein langzaam het station binnenreed, voelde Angeliqeu haar hart sneller kloppen.
We zijn er, Cilia pakte haar hand, Welkom in Parijs.
Buiten hing de geur van versgebakken croissants en koffie.
Op straat hoorde je Frans, gelach en het zachte geluid van voetstappen over de brede boulevards.
Ze namen een taxi naar een klein boetiekhotel in een rustige wijk.
Hun kamer was precies zoals ze hadden gehoopt, een balkonnetje, verse bloemen, een grote passpiegel.
En een klein tafeltje met uitzicht over de daken van de stad.
Cilia draaide zich langzaam rond, dit is echt perfect, Angeliqeu knikte, alsof we een film zijn binnengestapt.

De eerste wandeling
Na een korte opfrisbeurt gingen ze op pad, ze wandelden langs sfeervolle straatjes vol kleine boetiekjes.
In iedere etalage zagen ze prachtige jurken, elegante hoeden, leren handtassen, zijden sjaals.
En schoenen waarvan ze allebei begonnen te glimlachen, niet alles tegelijk kopen, zei Cilia lachend.

Een middag vol mode
In een klein boetiekje werden ze hartelijk ontvangen, Bonjour, mesdames.
Dat ene woord maakte hen allebei stil, ze waren hier niet om zich anders voor te doen.
Ze waren gewoon twee vrouwen die genoten van mode.
Ze pasten verschillende jurken, Angeliqeu koos uiteindelijk een stijlvolle wijnrode jurk.
Cilia viel voor een zachtgroene zomerjurk met een elegante tailleband.
Toen ze elkaar in de spiegel zagen, konden ze alleen maar glimlachen.
Wat zijn we toch gelukkig, fluisterde Angeliqeu, Ja en wat is dat een prachtig gevoel.

Avond aan de Seine
Toen de zon langzaam onderging, wandelden ze naar de rivier, de lichtjes begonnen één voor één te branden.
Bootjes gleden rustig over het water, muzikanten speelden zachte melodieën.
Ze gingen op een stenen muurtje zitten, niemand zei iets, dat hoefde ook niet, soms vertelde stilte alles.
Na een tijdje keek Angeliqeu naar Cilia, dank je, waarvoor dat je dit samen met mij beleeft.
Cilia glimlachte, ik zou nergens anders willen zijn.

Zaterdagmorgen
De volgende ochtend begonnen ze rustig, op hun hotelkamer stonden twee spiegels naast elkaar.
Terwijl zachte Franse muziek speelde, hielpen ze elkaar met de make-up.
Angeliqeu bracht voorzichtig de eyeliner aan bij Cilia en Cilia koos een warme lipstick voor Angeliqeu.
Daarna lakten ze elkaars nagels, een zachte parelmoerkleur, elegant en tijdloos.
Toen ze klaar waren, bleven ze even naast elkaar staan, zie jij wat ik zie vroeg Cilia.
Angeliqeu glimlachte, ja twee vrouwen die eindelijk genieten van wie ze zijn.

De Eiffeltoren
Later die middag stonden ze samen onder de indrukwekkende toren, ze keken omhoog.
Wat is hij groot, zei Angeliqeu, net als onze dromen, ze maakten samen foto’s.
Niet perfecte foto’s, maar foto’s vol echte glimlachen, herinneringen voor later.

Een bijzonder diner
Voor de laatste avond hadden ze iets speciaals gepland, ze trokken hun mooiste avondjurken aan.
Angeliqeu koos diepblauw, Cilia zacht bordeauxrood, Hun kapsels zaten perfect, hun sieraden glinsterden subtiel.
Toen ze elkaar zagen, bleven ze even stil, wauw zei Angeliqeu.
Naar wie kijk je, naar mijn mooiste vriendin, Cilia bloosde, dat kan ik alleen maar terugzeggen.
Samen genoten ze van een uitgebreid diner, ze praatten over hun dromen, over de toekomst.
Over reizen, over mode, over alle plaatsen die ze samen nog wilden ontdekken.

Zondagavond
De trein reed langzaam Nederland weer binnen, buiten trok het landschap voorbij.
Binnen zaten twee vrouwen naast elkaar, moe maar gelukkig.
Cilia legde haar hoofd zacht tegen de schouder van Angeliqeu.
Weet je wat het mooiste van dit weekend was, Angeliqeu dacht even na.
Parijs, Cilia schudde haar hoofd, nee, jij.
Angeliqeu voelde een warme glimlach opkomen, en voor mij was het mooiste.
dat ik nergens bang voor hoefde te zijn, Cilia kneep zacht in haar hand.
Dan nemen we dat gevoel gewoon mee naar huis.
En terwijl de trein verder reed, beseften ze allebei dat Parijs hun niet alleen mooie herinneringen had gegeven.
De stad had hun ook iets veel waardevollers geschonken, nog meer vertrouwen, nog meer vrijheid.
En het besef dat waar ze ook naartoe zouden gaan, zolang ze samen waren, voelden zij zich thuis.