Onze eerste nacht met z’n vieren

“Een gezin ontstaat niet op het moment dat alles geregeld is. Soms ontstaat het midden in de nacht, tussen twee flesjes, tranen en armen die een kind vasthouden.“


De eerste avond thuis was anders dan alle avonden daarvoor.
Normaal gesproken was dit het moment waarop Angeliqeu en Cilia samen op de bank zaten.
Een kop thee, zachte muziek en misschien een kaars op tafel.
Nu stonden er drie grote tassen midden in de woonkamer, op de salontafel lagen luiers.
In de keuken stonden flesjes die ze nog moesten uitzoeken.
En vanuit de slaapkamer klonk ineens een zacht huilend geluid.
Angeliqeu keek naar Cilia, Welke?, Cilia luisterde, Emma, denk ik, hoe hoor jij dat?, geen idee.
Ze keken elkaar aan, en begonnen te lachen, we zijn nu al geweldige mama’s, zei Angeliqeu.
Absoluut, we weten alleen nog niet welk kind huilt.
 
Twee kleine meisjes
Boven lagen Sophie en Emma naast elkaar in hun tijdelijke wiegjes, Emma was inderdaad wakker.
Sophie sliep nog rustig, Cilia tilde Emma voorzichtig op, hallo, kleine meid.
Emma keek haar met grote ogen aan, Angeliqeu stond ernaast, volgens mij heeft ze honger.
Hoe weet je dat?, dat stond op het schema, Cilia keek naar het vel papier op het nachtkastje.
Dan maken we een fles, in de keuken lazen ze samen drie keer de instructies.
Hoe kan iets dat miljoenen ouders iedere dag doen ineens zo ingewikkeld lijken? vroeg Cilia.
Omdat het nu onze verantwoordelijkheid is, even later zat Cilia op de bank met Emma in haar armen.
Angeliqeu kwam naast haar zitten, Emma begon tevreden te drinken.
Je doet het goed, fluisterde Angeliqeu, ik tril, dat ziet zij niet, Cilia keek naar het kleine gezichtje.
Ik wil zo graag dat we het goed doen, Angeliqeu legde haar hand op haar knie, dat willen we allebei.
 
En toen werd Sophie wakker
Precies toen Emma bijna klaar was, klonk boven het huilen van Sophie, Angeliqeu stond op, ik ga wel.
Boven tilde ze Sophie uit het wiegje, jij dacht zeker: als mijn zus iets krijgt, wil ik ook?.
Sophie huilde onverstoorbaar verder, ik begrijp het, Angeliqeu hield haar tegen zich aan.
Plotseling dacht ze aan haar zus, hoe vaak zou zij precies zo hebben gestaan?.
Midden in de nacht, moe, misschien soms onzeker, met één meisje in haar armen terwijl het andere huilde.
De gedachte deed pijn, ik wou dat je mama hier was, fluisterde Angeliqeu.
Sophie werd langzaam rustiger, maar ik beloof je dat wij over haar zullen vertellen, altijd.
 
Midden in de nacht
Om kwart over drie werd Angeliqeu wakker, Sophie huilde, ze wilde overeind komen, maar Cilia was haar voor.
Blijf maar liggen, maar jij hebt Emma de vorige keer gedaan, dan doe ik nu Sophie.
Cilia tilde het meisje uit haar wiegje, Angeliqeu keek toe.
Cilia liep zacht door de slaapkamer terwijl ze Sophie tegen zich aan hield.
Je mama kan vannacht niet bij je zijn, kleine meid, fluisterde ze, maar je bent niet alleen.
Angeliqeu draaide haar gezicht naar het kussen, de tranen kwamen opnieuw, Cilia merkte het.
Met Sophie in haar armen ging ze naast Angeliqeu zitten, mom.
Angeliqeu schoof dichterbij, samen keken ze naar het kleine meisje.
Wij gaan dit toch kunnen? vroeg Angeliqeu, Cilia keek haar aan, we gaan fouten maken.
We gaan moe zijn, we zullen soms niet weten wat we moeten doen, maar één ding weet ik zeker, wat?.
Cilia keek naar Sophie en daarna naar het wiegje waarin Emma sliep.
Deze twee meisjes zullen nooit hoeven twijfelen of ze geliefd zijn.
Angeliqeu legde haar hoofd tegen Cilia’s schouder, dan kunnen we het.
 
De volgende ochtend
Het werd langzaam licht, niemand had veel geslapen, Cilia’s haar zat door de war.
Angeliqeu had donkere kringen onder haar ogen, op het nachtkastje stonden twee lege flesjes.
Een pak luiers lag open op de grond, en tussen hen in lagen Sophie en Emma tevreden wakker te worden.
Angeliqeu keek naar het tafereel, wij zien er verschrikkelijk uit, Cilia lachte, onze eerste ochtend als mama’s.
Angeliqeu draaide zich naar haar toe, Mama’s, dit keer voelde het woord anders.
Minder vreemd, warmer, Cilia pakte haar hand, hun trouwringen raakten elkaar.
Nog maar kort geleden hadden ze elkaar beloofd samen door het leven te gaan.
Ze hadden gedacht dat die belofte alleen over hen twee ging.
Nu begrepen ze dat ze veel groter was geworden, Angeliqeu keek naar Sophie, daarna naar Emma.
Welkom thuis, meisjes, Cilia glimlachte, welkom in ons gezin.
En zo begon hun nieuwe leven, niet zoals ze het hadden gepland, niet zonder verdriet.
En zeker niet zonder angst, maar midden in het verlies ontstond een nieuw gezin.
Twee echtgenotes, twee kleine meisjes, vier harten die vanaf die dag samen verder zouden gaan.

Sophie en Emma hadden hun moeder verloren.
Maar ze zouden opgroeien met haar verhalen, haar foto’s en haar plaats in hun hart.
En daarnaast zouden er iedere ochtend twee vrouwen zijn die voor hen opstonden.
Die hun tranen zouden drogen, hun eerste woordjes zouden horen.
Hun eerste stapjes zouden zien, hun handjes zouden vasthouden.
Angeliqeu en Cilia hadden die ochtend nog geen idee hoeveel hun leven zou veranderen.
Ze wisten alleen één ding zeker.
Vanaf nu waren Sophie en Emma niet alleen de meisjes van Angeliqeu’s zus.
Ze waren hun dochters, en dit, was hun gezin. 💕