Van geliefden naar mama’s

Hoofdstuk 3 –
“Moederliefde ontstaat soms niet in negen maanden wachten, maar in één ogenblik waarin je beseft: vanaf nu zorg ik voor jou.”

Om drie uur ’s nachts
Geen van beiden wist hoeveel ze werkelijk hadden geslapen, misschien twintig minuten, misschien een uur.
Cilia zat uiteindelijk rechtop in bed met Emma tegen haar borst, Angeliqeu lag naast haar met Sophie.
Dit hadden ze ons tijdens de huwelijksreis niet verteld, mompelde Cilia.
Angeliqeu begon zacht te lachen, een paar weken getrouwd en nu al twee kinderen.
Wij doen alles snel, ze keken naar elkaar, moe, verdrietig, maar ook verwonderd, heb je spijt? vroeg Angeliqeu plotseling.
Cilia keek haar ernstig aan, geen seconde, jij?, Angeliqeu keek naar Sophie, nee.
Ik ben alleen bang, waarvoor?, dat ik niet genoeg ben, Cilia schoof dichterbij, dan zijn we samen genoeg.
 
De eerste ochtend
Toen buiten de vogels begonnen te zingen, waren Angeliqeu en Cilia allebei wakker.
Tussen hen in lagen twee tevreden meisjes, Cilia keek naar de klok, zes uur zeven.
Angeliqeu zuchtte, dit wordt dus uitslapen voortaan, ze begonnen opnieuw te lachen.
Angeliqeu pakte haar telefoon, onze eerste gezinsfoto, zo?, Cilia wees naar haar warrige haar.
Juist zo, ze maakten de foto, geen make-up, geen mooie jurken, geen perfecte belichting.
Twee doodvermoeide vrouwen en twee baby’s, later zou het één van hun dierbaarste foto’s worden.
Omdat dit de ochtend was waarop ze voor het eerst echt voelden, wij zijn met z’n vieren.

De eerste weken waren een wirwar van nieuwe ervaringen, flesjes, luiers, was.
Nog meer was, en slaapgebrek, heel veel slaapgebrek.
Toch ontstond langzaam een ritme, Angeliqeu bleek uitstekend in het kalmeren van Emma.
Cilia kreeg Sophie bijna altijd aan het lachen, ze heeft jouw gevoel voor humor, zei Angeliqeu.
Dat arme kind, maar tussen alle vrolijke momenten waren er ook moeilijke.
Angeliqeu rouwde nog steeds om haar zus, soms kwam het verdriet onverwacht.
Zoals die middag waarop ze een rompertje in de wasmand vond dat nog door haar zus was gekocht.
Angeliqeu hield het vast en begon te huilen, Cilia zei niets, ze sloeg alleen haar armen om haar heen.
Na een tijdje fluisterde Angeliqeu:
Het voelt soms verkeerd dat ik zo gelukkig kan zijn met de meisjes terwijl zij er niet meer is.
Cilia keek haar aan, misschien hoeft het één het ander niet uit te sluiten.
Je kunt haar missen én van Sophie en Emma genieten, Angeliqeu knikte.
Ik wil dat ze trots op ons zou zijn, dat zou ze zijn.
 
Het woord mama
Op een avond zat Cilia met Sophie op schoot, mom maar bij mama, ze verstijfde, Angeliqeu keek op.
Wat zei je?, Cilia’s ogen werden groot, ik zei mama, zomaar, Angeliqeu glimlachte.
Hoe voelde het?, Cilia keek naar Sophie, eng, en heel mooi.
Angeliqeu kwam naast haar zitten, dan zijn we het dus, wat?, twee mama’s.
Vanaf die avond begonnen ze het woord steeds vaker te gebruiken.
Mama Angeliqeu, Mama Cilia.
Sophie en Emma konden het natuurlijk nog lang niet zeggen.
Maar hun mama’s konden nauwelijks wachten tot die dag kwam.
🌹💕📖