Ons gezin naar buiten

“Soms besef je pas wat je hebt gekregen wanneer een vreemde het hardop benoemt.“

Hun eerste grote uitstapje vergde bijna militaire voorbereiding.
Twee flesjes?
Vier.
Luiers?
Twaalf.
Twaalf?
Je weet maar nooit.
Reservekleding?
Twee setjes per kind.
Cilia keek naar de enorme luiertas.
Wij gaan drie uur weg.
Angeliqeu knikte.
Ik ben voorbereid op een week.

Met de dubbele kinderwagen wandelden ze naar het park.
Sophie keek nieuwsgierig om zich heen.
Emma viel na vijf minuten in slaap.

Op een terras bestelden Angeliqeu en Cilia koffie.
Voor het eerst in weken zaten ze weer ergens samen buiten.

Een oudere vrouw aan het tafeltje naast hen keek naar de tweeling.
Wat een prachtige meisjes.
Dank u, zei Angeliqeu.
Zijn het jullie dochters?
Angeliqeu en Cilia keken elkaar even aan.
Ja, zei Cilia.

De vrouw glimlachte.
Wat hebben jullie een mooi gezin.
Toen ze verder liep, bleef het stil.
Cilia pakte Angeliqeu’s hand.
Hoorde je dat?
Angeliqeu knikte.
Ons gezin.
Voor het eerst had iemand buiten hun huis die woorden uitgesproken.
En ineens voelde alles nog echter.
🌹💕📖