Dansen tussen de wijnranken

“Liefde is als een goede wijn. Ze wordt rijker, dieper en mooier wanneer je haar de tijd geeft.”

De volgende ochtend werden Angeliqeu en Cilia wakker van het gezang van vogels.
Het zonlicht gleed door de oude houten luiken en tekende gouden strepen op de stenen vloer van hun kamer.
Angeliqeu draaide zich langzaam om, naast haar lag Cilia nog rustig te slapen.
Een paar losse lokken rossig haar vielen over haar gezicht, met een tedere beweging streek Angeliqeu ze opzij.
Cilia opende haar ogen en glimlachte, goedemorgen, goedemorgen, mijn lief, heb je goed geslapen?.
Angeliqeu knikte, ik geloof dat Toscane je heel rustig laat dromen, Cilia lachte zacht, of misschien jij.
 
Een verrassing
Tijdens het ontbijt kwam de eigenaresse van de villa naar hun tafeltje, ze glimlachte vriendelijk.
Vanavond is er een dorpsfeest, met muziek, met dans en natuurlijk en veel gezelligheid.
Ze overhandigde haar een kleine uitnodiging, Angeliqeu keek naar Cilia, zullen we gaan?.
Cilia hoefde niet lang na te denken, ik zou nergens liever zijn.
 
Voorbereiden
Na een rustige middag besloten ze zich extra mooi te maken, niet omdat het moest.
Maar omdat ze allebei genoten van dat ritueel, de kleedtafel in hun kamer lag vol make-up, sieraden en parfum.
Angeliqeu hielp Cilia met haar haar, ze maakte er zachte golven in die elegant over haar schouders vielen.
Daarna was Cilia aan de beurt, met een fijne kwast bracht ze een warme oogschaduw aan bij Angeliqeu.
Niet bewegen, Angeliqeu glimlachte, dat zeg jij altijd, omdat jij altijd glimlacht op het verkeerde moment.
Dat komt door jou, ze schoten allebei in de lach.
 
Hun jurken
Voor deze bijzondere avond had Angeliqeu gekozen voor een lange avondjurk in diep smaragdgroen.
De soepele stof bewoog sierlijk mee bij iedere stap, een fijne parelketting en subtiele oorbellen maakten haar uitstraling compleet.
Cilia droeg een elegante avondjurk in warm bordeauxrood, de jurk had een zacht vallende rok en verfijnde kanten details bij de hals.
Haar nagels glansden in een zachte oudroze tint, toen ze samen voor de spiegel stonden, bleef het even stil.
Angeliqeu keek glimlachend naar Cilia, volgens mij ben jij de mooiste vrouw van Toscane.
Cilia schudde lachend haar hoofd, dat dacht ik net over jou.
 
Het dorpsplein
Toen ze het plein opliepen, leek het alsof ze een film waren binnengestapt, lange tafels stonden onder lichtslingers.
Kinderen speelden tussen de olijfbomen, oudere mensen zaten lachend met elkaar te praten.
De geur van versgebakken brood, kruiden en bloemen hing in de warme avondlucht.
Een klein orkest speelde Italiaanse melodieën, mensen begonnen langzaam te dansen.
Angeliqeu keek naar Cilia, mag ik? Cilia glimlachte, je hoeft dat eigenlijk niet meer te vragen.
 
De dans
Ze liepen samen naar de dansvloer, langzaam legde Angeliqeu haar hand in die van Cilia.
Hun andere handen vonden vanzelf hun plaats, de muziek was rustig, bijna fluisterend.
Ze bewogen langzaam over het plein, niet volgens vaste danspassen.
Maar geleid door het ritme van de muziek en de rust die ze bij elkaar vonden.
Af en toe moesten ze lachen wanneer iemand een stap vergat.
Volgens mij draaien we de verkeerde kant op, geeft niets, waarom niet?.
Omdat we samen verkeerd lopen, Angeliqeu lachte, dat klinkt eigenlijk heel mooi.
 
Onder de lichtjes
Toen de muziek even stopte, wandelden ze tussen de wijnranken, boven hen hingen honderden kleine lampjes.
De bladeren bewogen zacht in de avondwind, Cilia bleef staan, mag ik je iets vertellen? Altijd.
Ik word nog iedere dag verliefder op je, Angeliqeu voelde haar hart sneller kloppen.
Ik dacht dat dat na verloop van tijd minder werd, Cilia glimlachte, bij ons niet, waarom denk je dat?.
Omdat we elkaar blijven ontdekken, Angeliqeu pakte haar beide handen, dan wil ik je mijn hele leven blijven ontdekken.
 
Een toast
De eigenaar van de wijngaard kwam naar hen toe, hij overhandigde twee glazen bruisende druivensap.
Op de liefde, zei hij vriendelijk, ze hieven hun glazen, Angeliqeu keek diep in de ogen van Cilia.
Op ons, op iedere reis, op iedere ochtenden op iedere avond.
En op alle gewone dagen die we samen bijzonder maken, hun glazen tikten zacht tegen elkaar.
 
Een laatste dans
Het orkest begon aan het laatste nummer van de avond, een rustige melodie vulde de wijngaard.
Zonder iets te zeggen liepen Angeliqeu en Cilia opnieuw naar de dansvloer, nu leek de wereld nog stiller.
Er waren alleen de sterren, de geur van lavendel, het zachte ritselen van de wijnranken.
En twee vrouwen die elkaar vasthielden alsof ze nooit meer los wilden laten.
Angeliqeu legde haar hoofd tegen dat van Cilia, voel jij het ook?, wat?, dat we precies zijn waar we horen.
Cilia sloot haar ogen, Ja hier samen, in dit moment, de muziek verstomde langzaam.
Maar geen van beiden liet los, ze bleven nog even staan.
Alsof de tijd hen een klein cadeautje had gegeven.
Een paar minuten waarin niets anders bestond dan hun liefde.
 
Terug naar de villa
Hand in hand wandelden ze terug over het smalle zandpad, de maan stond hoog boven de Toscaanse heuvels.
Voor de villa bleven ze nog even staan, Angeliqeu keek omhoog, weet je ik dacht altijd dat de mooiste herinneringen achter je liggen.
En nu?, nu denk ik dat de mooiste nog moeten komen, Cilia glimlachte.
Dan blijven we ze samen maken, Ze sloeg haar arm om Angeliqeu heen.
Heel even bleven ze zwijgend naar de sterren kijken, niet omdat er niets meer te zeggen was.
Maar omdat sommige gevoelens geen woorden nodig hebben, die nacht sliepen ze met de balkondeuren open.
De geur van lavendel, olijfbomen en zomerlucht vulde de kamer.
En ergens tussen de sterren, de wijnranken en de zachte Toscaanse nacht groeide hun liefde opnieuw een beetje verder.
Rustig, diep en vol vertrouwen, zoals een goede wijn die met de jaren alleen maar mooier wordt.