Toscane in bloei

De ochtendzon scheen door de grote ramen van Schiphol, Angeliqeu en Cilia zaten naast elkaar met een kop cappuccino.
Hun koffers stonden al ingecheckt, ze keken elkaar glimlachend aan, kun je het geloven? vroeg Cilia.
Angeliqeu schudde haar hoofd, nog steeds niet, we gaan echt, ja Toscane, Alleen al de naam klonk als een belofte.
Van glooiende heuvels, wijngaarden, kleine Italiaanse dorpjes en lange avonden onder een sterrenhemel.
 
Aankomst
Toen ze uit de huurauto stapten, bleef Angeliqeu stil staan, voor hen lag een oude Toscaanse villa, warme natuurstenen muren.
Blauwe luiken, een tuin vol lavendel en olijfbomen, in de verte golfden eindeloze wijnvelden over de heuvels.
Dit fluisterde Angeliqeu, is nog mooier dan ik had gedroomd, Cilia pakte haar hand, welkom in Toscane.
 
Hun kamer
De slaapkamer had hoge houten balken, een stenen vloer en openslaande deuren naar een klein balkon.
Op het bed lag een boeket wilde bloemen, op het nachtkastje stond een handgeschreven kaartje, Benvenute.
Angeliqeu glimlachte, zelfs het welkom voelt warm, ze opende de balkondeuren.
Een zachte zomerwind bracht de geur van cipressen en lavendel naar binnen, Cilia kwam achter haar staan.
Luister eens, in de verte zongen vogels, ergens klonk een kerkklok en verder helemaal niets.
Wat is het hier stil, Angeliqeu knikte, alsof de wereld even vergeten is dat haast bestaat.
 
De eerste middag
Na een lichte lunch trokken ze hun zomerjurken aan, Angeliqeu koos een lange jurk in zacht saliegroen.
Cilia droeg een luchtige ivoorkleurige jurk met kleine bloemen, zoals altijd hielpen ze elkaar.
Een oorbel rechtzetten, een armband sluiten, een lok haar achter het oor.
Daarna keken ze samen in de spiegel, we blijven toch hetzelfde doen.
Gelukkig wel, waarom? omdat dit ons moment is.
 
Het dorp
Ze wandelden door smalle straatjes vol natuursteen, overal stonden terracotta bloempotten.
Kleine balkonnetjes hingen vol geraniums.
Oude Italiaanse dames glimlachten vriendelijk terwijl ze voor hun huis zaten.
Op een klein pleintje speelde een muzikant op een viool, Cilia bleef staan, zullen we?.
Wat? dansen, Angeliqeu keek verrast, hier? waarom niet?.
Midden op het plein begonnen ze zacht te bewegen op de muziek, niet omdat iemand keek.
Maar omdat het moment daarom vroeg, toen de muziek stopte, klonk applaus.
Een paar mensen glimlachten naar hen, Angeliqeu voelde haar wangen rood worden.
Volgens mij vonden ze het mooi, Cilia kneep zacht in haar hand, net als ik.
 
De wijngaard
Tegen de avond wandelden ze tussen de wijnranken, de ondergaande zon gaf de heuvels een gouden gloed.
Overal hing de geur van rozemarijn en warme aarde, Angeliqeu bleef staan.
Weet je… wat? ik dacht altijd dat geluk iets groots moest zijn en nu?, nu denk ik dat geluk precies zo voelt.
Ze wees om zich heen, jij deze stilte, deze avond, meer heb ik eigenlijk niet nodig,
Cilia keek haar liefdevol aan, dan heb je mij.
 
Een Italiaans diner
Die avond aten ze op het terras van een klein familie-restaurant, witte tafelkleden.
Brandende kaarsen, zachte Italiaanse muziek, ze genoten van verse pasta, gegrilde groenten en huisgemaakte tiramisu.
Na het eten schonk de eigenaar twee glazen bruisende limonade in, Per l’amore, zei hij glimlachend, voor de liefde.
Angeliqeu en Cilia keken elkaar aan, ze tikten zacht hun glazen tegen elkaar, op ons, op alles wat nog komt.
 
Onder de Toscaanse sterren
Terug bij de villa gingen ze op een houten bankje zitten, de lucht was helder, nog nooit hadden ze zoveel sterren gezien.
Angeliqeu legde haar hoofd tegen Cilia’s schouder, mag ik je iets vragen? Natuurlijk.
Denk jij dat liefde ooit ophoudt met groeien?, Cilia dacht even na, nee, waarom niet, omdat wij blijven groeien.
En zolang wij dat doen, groeit onze liefde vanzelf met ons mee, Angeliqeu glimlachte, wat ben jij toch mooi.
Alleen van buiten?, Angeliqeu schudde zacht haar hoofd, nee, juist van binnen.
Cilia voelde haar hart sneller kloppen, ze draaide zich naar Angeliqeu toe, hun handen vonden elkaar.
Hun voorhoofden raakten elkaar zacht, de wereld leek stil te staan, alleen de sterren waren getuige van hun geluk.
 
Een nieuwe droom
Voordat ze naar bed gingen, bleven ze nog even op het balkon staan, in de verte glinsterden de lichtjes van het dorp.
Cilia sloot haar ogen, weet je waar ik van droom?, vertel, dat we over dertig jaar terugkomen, met hetzelfde uitzicht.
Dezelfde glimlach en dezelfde liefde, Angeliqeu pakte haar hand, dan spreken we dat af, afgesproken.
Ze gaven elkaar een zachte kus, niet om een dag af te sluiten, maar om een nieuwe herinnering te beginnen.
En terwijl Toscane langzaam in slaap viel, wisten Angeliqeu en Cilia dat deze reis veel meer was dan een vakantie.
Ze ontdekten niet alleen een prachtig landschap, ze ontdekten opnieuw hoe rijk een leven kan zijn,
Wanneer je het deelt met iemand die je volledig ziet, je volledig accepteert en je iedere dag opnieuw laat voelen.
“Je bent thuis.”