Het aanzoek

“Soms bestaat het belangrijkste moment van je leven uit één vraag en één woord als antwoord.”

Cilia had het al weken voorbereid, Angeliqeu wist van niets.
Dat was soms nog het moeilijkste geweest. Ze deelden inmiddels bijna alles met elkaar. Geheimen bewaren was daardoor vrijwel onmogelijk geworden.
Het kleine doosje met de ring had Cilia verschillende keren moeten verplaatsen.
Eerst lag het achter in haar kledingkast.
Maar Angeliqeu besloot juist die week de kast opnieuw in te delen.
Daarna verstopte Cilia het tussen haar fotografiespullen.
Tot Angeliqeu op een ochtend zei:
“Ik zal straks je cameratas even opruimen.”
“Nee!”
Angeliqeu had haar verbaasd aangekeken, Cilia herstelde zich snel.
“Ik bedoel… dat hoeft niet. Dat doe ik zelf wel.”
Angeliqeu had alleen maar gelachen, “Wat ben jij geheimzinnig.”
Als je eens wist, dacht Cilia.
 
Die zaterdagavond had Cilia de woonkamer veranderd.
Overal stonden kaarsen.
Op tafel stond een boeket zachtroze en witte rozen.
Hun favoriete muziek speelde zacht op de achtergrond.
Cilia had gekozen voor een elegante bordeauxrode jurk en haar rossige haar viel los over haar schouders.
Haar nagels waren zorgvuldig gelakt, alles moest perfect zijn.
Tenminste… dat was het plan.
Want toen Angeliqeu de kamer binnenkwam, vergat Cilia bijna alles wat ze had willen zeggen.
Angeliqeu droeg een elegante donkerblauwe jurk.
Ze keek om zich heen, “Wat heb jij gedaan?”
Cilia glimlachte zenuwachtig.
“Een avond voor ons gemaakt.”
“Zomaar?” “Niet helemaal.”
Angeliqeu keek haar nieuwsgierig aan, Cilia stak haar hand uit.
“Kom eens bij me.” Angeliqeu pakte haar hand.
“Je maakt me nieuwsgierig.” Cilia keek haar aan.
In gedachten zag ze ineens hun hele reis, De eerste keer samen voor de spiegel.
Hun eerste dag samen buiten, Parijs, Wenen, De wellnessdag, Het gala.
Hun wandeling over het strand, Hun eerste huis, Hun eerste kus, Toscane.
Alle gewone ochtenden die uiteindelijk minstens zo waardevol waren geworden als de grote reizen.
“Angeliqeu…” Cilia’s stem trilde., Angeliqeu keek haar aan, “Wat is er, lieverd?”
“Ik had een hele toespraak voorbereid.” “Had?” “Ja. En ik ben bijna alles vergeten.”
Angeliqeu begon zacht te lachen, “Dan zeg je gewoon wat je voelt.” Cilia haalde diep adem.
“Dat kan ik.” Ze pakte beide handen van Angeliqeu ,”Toen jij in mijn leven kwam, vond ik eerst een vriendin.”
“Daarna vond ik iemand bij wie ik mezelf durfde te zijn.” “Toen werd jij degene die ik miste wanneer je niet bij me was.”
“Mijn geliefde.” “Mijn veilige haven.” “Mijn thuis.”
Angeliqeu’s ogen begonnen te glanzen, Cilia ging langzaam op één knie zitten.
Nu bracht Angeliqeu beide handen voor haar mond, “Cilia…”
Cilia haalde het kleine doosje tevoorschijn, Ze opende het, Binnenin glinsterde een elegante ring.
“Angeliqeu…” “Wil jij met mij trouwen?”
Een paar seconden zei Angeliqeu niets, Tranen liepen over haar wangen.
Toen begon ze te lachen en te huilen tegelijk, “Ja.” Cilia keek haar aan.
“Ja?” Angeliqeu knikte, “Ja, natuurlijk wil ik dat.” “Duizend keer ja.”
Cilia stond op, Angeliqeu sloeg onmiddellijk haar armen om haar heen.
Ze hielden elkaar stevig vast, Geen van beiden probeerde de tranen tegen te houden.
Toen schoof Cilia voorzichtig de ring om Angeliqeu’s vinger.
Angeliqeu keek ernaar, Daarna naar Cilia, “Wij gaan trouwen.”
Cilia glimlachte door haar tranen heen, “Wij gaan trouwen.”
Ze kusten elkaar, Zacht en Liefdevol.
En terwijl de kaarsen om hen heen brandden, begon ongemerkt het grootste avontuur van hun leven.
Niet meer alleen als vriendinnen, Niet alleen als geliefden.
Maar als twee vrouwen die hadden besloten:
vanaf nu kiezen wij voor altijd voor elkaar.