Ons officiële ja woord

De trouwzaal was gevuld met bloemen.
Vooraan stond de trouwambtenaar.
Angeliqeu en Cilia zaten naast elkaar.
Hun handen waren stevig in elkaar verstrengeld.
De ambtenaar vertelde over hun verhaal.
Over vriendschap.
Over jezelf durven zijn.
Over liefde die soms op een onverwacht moment verschijnt.
Daarna kwam de vraag waarvoor iedereen gekomen was.
Eerst keek de ambtenaar naar Cilia.
“Cilia, neem jij Angeliqeu tot jouw echtgenote?”
Cilia keek Angeliqeu recht in de ogen.
“Ja.”
Even slikte ze.
“Met heel mijn hart.”
Daarna was Angeliqeu aan de beurt.
“Angeliqeu, neem jij Cilia tot jouw echtgenote?”
Angeliqeu glimlachte door haar tranen heen.
“Ja, ik wil.”
De ringen werden aangeschoven.
Hun vingers trilden een beetje.
Toen sprak de ambtenaar de woorden uit waarop ze hadden gewacht.
Ze waren getrouwd.
Angeliqeu keek Cilia aan.
“Mevrouw…”
Cilia begon te lachen.
“Dat klinkt ineens heel officieel.”
Ze sloegen hun armen om elkaar heen en kusten elkaar terwijl achter hen applaus losbarstte.
Voor het eerst waren ze niet alleen Angeliqeu en Cilia.
Ze waren echtgenotes.