Proosten op onze liefde

Na het diner werden de glazen gevuld.
Angeliqeu stond op.
Ze tikte voorzichtig tegen haar glas.
De gesprekken verstomden.
“Ik wil iets zeggen.”
Ze keek naar Cilia.
“Jaren geleden had ik nooit durven dromen dat ik hier vandaag zou staan.”
“Niet omdat ik niet in liefde geloofde.”
“Maar omdat ik niet wist of iemand ooit volledig van mij zou kunnen houden zoals ik werkelijk ben.”
Cilia’s ogen vulden zich met tranen.
Angeliqeu vervolgde:
“Toen kwam jij.”
“Je vroeg niet of ik anders wilde zijn.”
“Je vroeg alleen of je naast me mocht lopen.”
“En dat heb je gedaan.”
“Door iedere twijfel.”
“Iedere verandering.”
“Iedere droom.”
“Daarom hef ik mijn glas niet alleen op mijn echtgenote.”
“Maar op mijn beste vriendin.”
Cilia stond op en sloeg haar armen om haar heen.
De gasten applaudisseerden.
Daarna fluisterde Cilia:
“Nu heb je mijn make-up verpest.”
Angeliqeu lachte door haar tranen heen.
“Die van mij ook.”