Een avond alleen voor ons

“Echte intimiteit begint niet met een aanraking, maar met het gevoel dat je helemaal jezelf mag zijn.”
 
De avond viel langzaam over hun huis.
Door de grote ramen kleurde de lucht zacht oranje, terwijl de laatste zonnestralen de woonkamer verwarmden.
In de tuin bewogen de rozen langzaam mee met een lichte zomerbries.
Angeligeu sloot de voordeur, vandaag zijn we helemaal alleen, Cilia glimlachte.
Dat klinkt eigenlijk heerlijk, geen afspraken geen telefoons geen plannen alleen zij twee.
Hun huis was gevuld met een rustige stilte die niet leeg voelde, maar juist warm en vertrouwd.
Angeligeu liep naar de platenspeler en zette een rustige jazzplaat op.
Zachte pianoklanken vulden de kamer, deze muziek past precies bij vanavond
Cilia knikte, rustig, net als wij.
 
Samen koken
In de keuken trokken ze allebei een schort aan.
Angeligeu bond glimlachend het lint achter Cilia’s rug vast, zo nu ben je klaar.
Cilia draaide zich om, en jij? Angeligeu lachte, ik red me wel dat dacht je.
Met een speelse glimlach maakte Cilia ook haar schort vast.
Ze kookten zoals ze dat zo graag deden, niet gehaast.
Terwijl Angeligeu de groenten sneed, roerde Cilia in een pan met een geurige tomatensaus.
De geur van basilicum, knoflook en verse kruiden vulde de keuken.
“Volgens mij is samen koken één van de meest romantische dingen die er zijn,” zei Angeligeu.
Waarom?, omdat je samen iets moois maakt, Cilia glimlachte net als met ons.
 
Kaarslicht
Toen het eten klaar was, doofden ze het felle licht, alleen de kaarsen bleven branden.
Hun zachte gloed weerspiegelde in de glazen op tafel.
Op de achtergrond speelde nog steeds rustige muziek.
Ze praatten over hun reizen, over Parijs, over Wenen, over Toscane.
En over de kleine herinneringen die misschien voor anderen onbelangrijk leken.
Maar voor hen een wereld van verschil maakten.
Weet je nog, zei Cilia, de eerste keer dat we samen voor de spiegel stonden.
Angeligeu begon te lachen, ik was zo zenuwachtig dat zag ik.
En jij deed alsof je heel zeker was, dat was ik helemaal niet.
Ze keken elkaar glimlachend aan, grappig eigenlijk, wat?.
Dat we allebei dachten dat de ander veel zekerder was.
 
De woonkamer
Na het eten ruimden ze samen af, zoals altijd zonder dat iemand hoefde te vragen wie wat deed.
Daarna maakten ze een pot thee, ze gingen dicht naast elkaar op de bank zitten.
Een zachte plaid lag over hun benen, buiten begon het langzaam donker te worden.
Angeligeu legde haar hoofd tegen Cilia’s schouder, mag ik je iets vragen?, altijd.
Wanneer wist jij dat je van mij hield?, Cilia bleef even stil.
Niet omdat ze het antwoord niet wist, maar omdat ze het juiste moment zocht.
Ik denk dat het gebeurde toen ik ontdekte dat ik mezelf nooit hoefde te verbergen bij jou.
Angeligeu voelde haar ogen vochtig worden, dat is precies wat jij mij hebt gegeven.
 
De spiegel
Later die avond liepen ze samen naar hun kleedkamer, de spiegels waren zacht verlicht.
Hun jurken hingen netjes naast elkaar, hun sieraden lagen geordend op fluwelen kussentjes.
Angeligeu pakte de borstel kom, Cilia ging op de stoel zitten.
Rustig borstelde Angeligeu haar lange rossige haar, geen haast, alleen zachte bewegingen.
Dat voelt heerlijk, mooi, waarom doe je dit zo graag.
Angeligeu glimlachte, omdat zorgen voor jou mij gelukkig maakt.
Toen draaiden ze de rollen om.
Nu was het Cilia die Angeligeu’s golvende haar voorzichtig borstelde.
Ze keek via de spiegel naar haar, je bent mooi.
Angeligeu glimlachte, dat zeg jij altijd, omdat ik het iedere dag opnieuw meen.
 
Een langzame dans
Terug in de woonkamer klonk een nieuw muziekstuk, een rustige melodie.
Angeligeu stond op, ze stak haar hand uit, mag ik deze dans?.
Cilia legde haar hand in die van Angeligeu, je hoeft het eigenlijk niet meer te vragen.
Langzaam bewogen ze door de kamer, niet volgens vaste passen.
Maar zoals hun hart het aangaf, af en toe lachten ze, soms sloten ze even hun ogen.
Hun voorhoofden raakten elkaar zacht, de wereld leek kleiner te worden.
Er waren alleen nog de muziek, hun ademhaling.
En het rustige ritme waarmee ze samen bewogen.
 
Dichtbij
Toen de muziek stopte, bleven ze nog even staan, geen van beiden deed een stap achteruit.
Angeligeu streek met haar vingertoppen zacht langs Cilia’s hand.
Vind je het goed als ik je vasthoud?, Cilia glimlachte, dat doe je al.
Angeligeu sloeg haar armen om haar heen, Cilia legde haar hoofd tegen haar schouder.
Ze voelden elkaars rustige ademhaling, elkaars warmte.
Het veilige gevoel van dicht bij elkaar zijn, dit fluisterde Cilia, is voor mij intimiteit.
Niet omdat we iets bijzonders doen, maar omdat ik me volledig veilig voel bij jou.
Angeligeu kneep zacht in haar hand, en ik bij jou.
 
Een belofte
Voordat ze naar bed gingen, bleven ze nog even voor het open raam staan.
De nacht was helder, in de tuin geurden de rozen.
Een zachte wind bewoog door de bomen, Angeligeu keek naar de sterren.
Weet je wat ik hoop?, vertel, dat we dit gevoel nooit kwijtraken, welk gevoel?.
Dat we iedere dag opnieuw nieuwsgierig blijven naar elkaar, Cilia pakte haar hand.
Dat beloof ik, ik wil blijven luisteren, blijven kijken, blijven lachen.
En iedere dag opnieuw ontdekken waarom ik van je hou.
Angeligeu glimlachte, dat is de mooiste belofte die je me kunt geven.
 
Die nacht sliepen Angeligeu en Cilia dicht tegen elkaar aan, niet omdat woorden tekortschoten.
Maar omdat stilte soms alles vertelde, de stilte van vertrouwen, de stilte van geborgenheid.
De stilte van twee vrouwen die hadden ontdekt dat ware intimiteit niet begint bij perfectie.
Ze begint op het moment dat je iemand ontmoet bij wie je niets hoeft te verbergen.
Bij wie je mag lachen, mag huilen, mag dromen, En bovenal. helemaal jezelf mag zijn.
Terwijl de maan haar zachte licht over de tuin liet vallen.
Wist Angeligeu dat ze niet alleen de liefde van haar leven had gevonden.
Ze had ook haar beste vriendin gevonden, en Cilia voelde precies hetzelfde.
Hun reis was nog lang niet voorbij, eigenlijk begon ze iedere ochtend opnieuw.
🌹💕📖