De taal van een aanraking

“Sommige aanrakingen zeggen meer dan duizend woorden. Ze vertellen dat je veilig bent, geliefd bent en helemaal jezelf mag zijn.”
 
De regen tikte zacht tegen de ramen, het was zo’n zondag waarop de wereld leek te vertragen.
Geen afspraken, geen telefoons, geen klok die hen herinnerde aan de tijd.
Alleen het warme huis waarin Angeliqeu en Cilia inmiddels zoveel herinneringen hadden verzameld.
In de woonkamer brandde de open haard, de geur van sandelhout en vanille vulde de ruimte.
Angeliqeu zat op het zachte vloerkleed, haar benen onder zich gevouwen, ze bladerde door een groot fotoalbum.
Cilia kwam naast haar zitten met twee dampende mokken thee, waar kijk je naar?, Angeliqeu glimlachte.
Naar ons, ze legde het album tussen hen in, de eerste foto, Parijs, daarna Wenen.
Hun wellnessdag, het gala, de strandwandeling en Toscane, iedere bladzijde vertelde een stukje van hun verhaal.
Cilia streek met haar vingers over een foto waarop ze samen voor de spiegel stonden.
Hier begon het eigenlijk, Angeliqeu knikte ja, toen durfden we onszelf voor het eerst echt te laten zien.
 
Dichtbij
Ze bleven lang bladeren, niet om de foto’s., maar om de herinneringen, hier weet ik nog precies wat jij zei.
Welke?, dat ik mooi was, Cilia glimlachte, dat vind ik nog steeds, Angeliqeu keek haar aan.
Ik geloofde het toen nog niet en nu?, nu wel, Cilia voelde hoe haar hart warm werd.
Ze legde voorzichtig haar hand op die van Angeliqeu, dat is misschien wel het mooiste cadeau dat liefde kan geven.
Welk cadeau?, dat je jezelf leert zien door de ogen van iemand die van je houdt.
 
Zorgen voor elkaar
Later die middag gingen ze samen naar hun kleedkamer, niet om zich op te maken voor een feestje.
Gewoon omdat ze daar graag samen waren, Angeliqeu pakte een flesje handcrème, geef eens.
Cilia stak glimlachend haar handen uit, heel rustig masseerde Angeliqeu de crème in.
Met aandacht, alsof ze ieder gebaar belangrijk vond, dat voelt heerlijk, Angeliqeu keek op.
We zorgen eigenlijk best goed voor elkaar, Cilia lachte, dat is liefde, niet alleen elkaar mooie woorden geven.
Maar ook de kleine dingen, toen pakte Cilia hetzelfde flesje, nu jij.
Ze nam Angeliqeu’s handen tussen de hare, zacht, rustig, geen haast, Angeliqeu sloot haar ogen.
Ik wist niet dat zoiets eenvoudigs zoveel rust kon geven, misschien omdat je je veilig voelt, Angeliqeu knikte, bij jou wel.
 
Elkaar zien
Voor de grote spiegel bleven ze naast elkaar staan, geen make-up, geen sieraden, alleen twee vrouwen die elkaar aankeken.
Angeliqeu glimlachte, vind je mij nog steeds mooi zonder alles?, Cilia draaide zich naar haar toe, juist dan, waarom?.
Omdat ik dan niet alleen zie hoe je eruitziet, maar wie je bent, Angeliqeu voelde haar ogen vochtig worden.
Niemand heeft dat ooit zo tegen mij gezegd, Cilia streek zacht langs haar wang, dan werd het tijd dat iemand het wel deed.
 
De bank bij het raam
De regen werd harder, ze namen een groot dekentje mee en gingen samen op de bank bij het raam zitten.
Buiten gleden regendruppels langzaam langs het glas, binnen was het warm.
Angeliqeu legde haar hoofd tegen Cilia’s schouder, mag ik je iets vragen?, natuurlijk, wat is voor jou intimiteit?.
Cilia dacht even na, niet één bijzonder moment, maar honderd kleine, zoals?.
Jouw hand zoeken als we wandelen, je haar mogen borstelen, je helpen met je ketting, samen koffie drinken.
Je aankijken terwijl jij niets zegt, Angeliqeu glimlachte.
Dan beleven wij eigenlijk iedere dag intimiteit, Cilia knikte, precies.
 
De taal zonder woorden
De middag ging langzaam over in de avond, geen van beiden had behoefte aan televisie, of muziek, of telefoons.
Ze zaten dicht tegen elkaar aan, soms zei iemand iets, vaker nog niet.
Angeliqeu keek naar hun handen, we praten eigenlijk best weinig, Cilia glimlachte.
Maar we begrijpen elkaar steeds beter, Angeliqeu liet haar vingers langzaam door die van Cilia glijden.
Misschien hebben wij een eigen taal, welke taal?, die van kleine aanrakingen, een glimlach.
Een hand op een schouder, een kus op een voorhoofd, een arm om elkaar heen.
Cilia knikte, dat is misschien wel de mooiste taal die er bestaat.
 
De avond
Voordat ze gingen slapen, maakten ze nog een kop kamillethee, ze stonden samen in de keuken.
Angeliqeu keek naar Cilia terwijl zij de mokken vulde, je bent gelukkig, Cilia keek verrast op.
Hoe zie je dat?, aan je ogen die lachen, Cilia draaide zich om, dat komt omdat jij daarin woont.
Angeliqeu begon zacht te lachen, wat zeg jij toch mooie dingen, die komen vanzelf, wanneer ik naar jou kijk.
 
Voor het slapengaan
In de slaapkamer brandde alleen het kleine lampje op het nachtkastje, Angeliqeu sloeg het dekbed open.
Cilia kroop naast haar, ze draaiden zich naar elkaar toe, hun voorhoofden raakten elkaar zacht.
Ik hou van je, ik ook van jou, geen grote woorden, geen beloften, alleen de eenvoudige waarheid die ze allebei voelden.
Angeliqeu legde haar hand in die van Cilia, volgens mij hebben wij ontdekt dat liefde niet altijd luid hoeft te zijn.
Cilia glimlachte, nee, soms fluistert ze, ze sloten hun ogen, hun handen bleven in elkaar.
En terwijl de regen zacht tegen het raam bleef tikken, werd de stilte gevuld met alles wat ze niet meer hoefden uit te spreken.
Want echte intimiteit zat niet in woorden, niet in grootse gebaren.
Maar in de vanzelfsprekendheid waarmee Angeliqeu en Cilia elkaar iedere dag opnieuw kozen.
Met hun hart, met hun vertrouwen en met de liefde die steeds een beetje dieper wortel schoot.
 
Die nacht droomden ze allebei hetzelfde, niet over verre reizen, niet over grote avonturen.
Maar over een huis waarin iedere ochtend begon met een glimlach, een kus, een kop koffie.
En de wetenschap dat de mooiste plek op aarde niet ergens ver weg lag.
Die lag precies daar, naast degene van wie ze hielden.
🌹💕📖