Een ochtend zonder haast

“De mooiste ochtenden zijn die waarop niemand op de klok hoeft te kijken.”

Het eerste zonlicht kroop langzaam door de gordijnen, een gouden gloed vulde de slaapkamer.
Angeliqeu werd als eerste wakker, naast haar sliep Cilia nog rustig, een glimlach verscheen op haar gezicht.
Ze bleef even kijken, niet om iets bijzonders te zien, maar juist om het gewone moment in zich op te nemen.
Het zachte ritme van haar ademhaling, de ontspannen rust op haar gezicht, het gevoel van thuis.
 
Ontbijt op bed
Voorzichtig stapte Angeliqeu uit bed, in de keuken zette ze verse koffie, ze roosterde brood.
Sneed aardbeien, perste sinaasappels en plukte één roos uit de tuin.
Alles zette ze op een dienblad, toen liep ze zachtjes terug, Cilia opende langzaam haar ogen.
Goedemorgen, goedemorgen, slaapkop.
Heb jij dit allemaal gemaakt?, Angeliqeu knikte, omdat jij dat verdient.
 
Kleine verrassingen
Terwijl ze samen ontbeten, haalde Angeliqeu een klein envelopje tevoorschijn, voor jou.
Nieuwsgierig opende Cilia het, binnenin zat een klein kaartje, er stond slechts één zin op.
‘Dank je dat jij mijn veilige haven bent.’
Cilia keek op, haar ogen glansden., dit is misschien wel het mooiste cadeau dat ik ooit heb gekregen.
Het kostte niets, juist daarom betekent het alles.
 
De tuin
Na het ontbijt liepen ze naar buiten,de dauwdruppels lagen nog op het gras, vogels floten tussen de rozenstruiken.
Ze wandelden langzaam hand in hand, ruik eens, Cilia sloot haar ogen.
“De lavendel.” “En de rozen.” “En de ochtend.”
Ze bleven staan bij de houten schommelbank, Angeliqeu ging zitten, Cilia schoof dicht naast haar.
Hun schouders raakten elkaar, meer was niet nodig.
 
Toekomstplannen
Waar droom jij nog van?, vroeg Angeliqeu, Cilia dacht even na.
Van een klein vakantiehuisje, met uitzicht op de bergen, en jij?, van een atelier.
Waar jij kunt schrijven, ja en ook waar ik kan schilderen.
En waar vrienden altijd welkom zijn, ze glimlachten.
Misschien zijn dromen er niet om groot te zijn, maar om samen te beleven.
Maar ook een droom die ik graag in vervulling zie gaan, maar dat hou ik nog geheim.
 
De mooiste ochtend
Toen de zon hoger aan de hemel stond, liepen ze langzaam terug naar huis, bij de voordeur bleef Angeliqeu staan.
Weet je wat ik zo bijzonder vind?, wat dan? dat jij van gewone dagen iets bijzonders maakt.
Cilia glimlachte, dat doen we samen, ze sloeg haar arm door die van Angeliqeu.
Samen liepen ze naar binnen, de koffiegeur hing nog in de keuken, het dienblad stond nog op tafel.
De roos in het kleine vaasje straalde in het zonlicht, Angeliqeu keek om zich heen.
Dit is ons leven, niet perfect, maar wel echt, Cilia pakte haar hand.
En zolang we elkaar blijven vasthouden zal iedere ochtend voelen als een nieuw begin.
Ze gaven elkaar een warme glimlach, niet omdat er iets groots stond te gebeuren.
Maar omdat ze hadden ontdekt dat liefde niet schuilt in uitzonderlijke momenten.
Ze groeit juist in de rustige ochtenden, in het samen ontbijten.
In een wandeling door de tuin, in een hand die vanzelf de andere zoekt.
En in het stille besef dat thuis geen plaats is, thuis is degene die naast je loopt.
🌹💖📖