Liefde in stilte

“Wie elkaar werkelijk kent, hoeft niet voortdurend te spreken.”

Die ochtend besloten ze allebei hun telefoon uit te zetten.
Geen berichten.
Geen nieuws.
Geen afleiding.
Alleen tijd voor elkaar.
Ze wandelden langzaam door een nabijgelegen natuurgebied.
Hun handen vonden elkaar vanzelf.
Af en toe wees Angeliqeu naar een vlinder.
Cilia bleef stilstaan om een veld vol klaprozen te bewonderen.
Geen van beiden voelde de behoefte om veel te praten.
Terug thuis gingen ze samen in de tuin zitten.
Angeliqeu begon te schilderen.
Cilia schreef enkele gedachten in haar notitieboek.
Na een uur keek Cilia op.
“We hebben bijna niets gezegd.”
Angeliqeu glimlachte.
“En toch voelde ik me de hele tijd dicht bij je.”
“Dat is misschien wel liefde.”
De avond sloten ze af met een boek dat Angeliqeu voorlas, terwijl Cilia met haar hoofd tegen haar schouder lag.
Iedere bladzijde bracht rust.
Iedere stilte bracht vertrouwen.